Mul en Aanstaande vroegen zich af of er iemand thuis was. Ze stonden voor het hek van het ruilhuis waar ze vier maanden lang zouden gaan wonen. De Californische zon scheen fel. Waren ze wel aan het juiste Amerikaanse adres? Ja, dat moest wel, ze herkenden het huis van de wazige internetfoto's.
De voortuin was volgestort met beton, in het midden van de betonnen vlakte klampten een tafel met een plastic kleedje erover en twee plastic tuinstoelen zich aan elkaar vast. Mul en Aanstaande keken elkaar aan. De huizenruil was rond, ze konden niet meer terug.
Na een paar minuten kwam een vrouw op sloffen naar het hek toe gerend, het leek alsof ze vanuit de voordeur gecatapulteerd werd. 'Miranda is in de badkamer, ze is in de badkamer!' riep ze paniekerig. De slofjesmevrouw bleek de hulp in de huishouding, steun en toeverlaat van de Miranda die zich in de badkamer ophield.

Toen Mul binnenstond, begreep ze de paniek. Ze betraden een waar oorlogsgebied, vol rondslingerende knuffelbeesten, ontplofte zakken vuilnis en papieren. Mul vreesde bij elke stap op een mijn te trappen die de boel definitief de lucht in zou doen vliegen. De woonkamer stond zo vol met meubels dat ze niet wist waar ze moest gaan zitten. Het kernwoord was plastic. Plastic tafeltjes, plastic stoel (opblaas), plastic speelgoed, plastic servies. Mul en Aanstaande kregen een plastic beker met water aangereikt die ze tot de bodem leegdronken.
Na een minuut of tien verscheen Miranda, een kinderlijk ogende vrouw met een haarband in en een paars jurkje zonder mouwen aan. Ook zij liep op sloffen. Haar haar, dat tot net over haar oren viel, was bot afgeknipt, alsof ze er zelf de schaar in had gezet. 'Ooo!' riep Miranda, 'ik had jullie gemaild om te vragen of jullie wat later wilden komen. Het spijt me van de troep. So sorry, so sorry!'

Miranda stond niettemin te popelen om aan de rondleiding te beginnen. Vijf minuten later lag Aanstaande horizontaal in een vettige, leren massagestoel die intimiderend trilde. 'Push the button!' riep Miranda, tot de voetenklep omhoog klapte en mee begon te trillen. Aanstaande drukte fanatiek op de knoppen van de afstandsbediening in een poging de rugleuning omhoog te klappen. Vergeefs. Het zag er naar uit dat hij de rest van zijn dagen in de trillende massagestoel zou moeten doorbrengen.

Nadat Aanstaande zich uiteindelijk toch bevrijd had, vond Miranda het de hoogste tijd om de karaokemachine te demonstreren. Ze klapte een wandmeubel open, waardoor een enorme tv tevoorschijn kwam, en duwde Aanstaande vol trots een microfoon in de hand. Mul had gehoopt een sleutelbos in ontvangst te nemen, uit te vinden hoe het alarm en de wasmachine werkte en wanneer de vuilnis werd buitengezet, maar Miranda was niet te stoppen. Nog even en ze zouden gedrieën het volledige repertoire van Lionel Richie ten gehore brengen.
Een uur later werd Mul aan Miranda's paarse boezem gedrukt. 'Het voelt nu al alsof we familie zijn,' verzuchtte die.
Toen Mul weer op adem was, kon ze niets anders doen dat beamen. Ze was zo murw gepraat dat ze geen puf meer had te vragen naar alarm, wasmachine en vuilnis. Nog twee dagen, dan zat Miranda op het vliegtuig en was het huis van hen.
'Heb je vast een sleutelbos voor ons?' vroeg Mul.
'Ooo,' wapperde Miranda, wijzend op de slofjesmevrouw, 'niet nodig, zij zal er zijn om jullie te verwelkomen.'
Zo vertrokken Mul en Aanstaande zonder sleutels. Gelukkig wisten ze wel hoe de karaokemachine werkte. En mocht de stress van het onbekende ze te veel worden, dan hadden ze altijd nog de massagestoel.