De boot meerde aan voor mijn deur. Gelach. Ploppende kurken. Door de openstaande ramen hoorde ik de stemmen van de watergangers, die steeds luider klonken, alsof ze zichzelf moesten overtuigen van de feestelijkheid. Zes mannen, twee vrouwen, beloerde ik. Ik vroeg me af wat ik zou doen als ze me zouden uitnodigen op hun dichtbevolkte boot. Zeggen dat ik een midzomergriep had. Dat ik van de blauwe knoop was. Dat ik over een uur aan mijn avonddienst moest beginnen. Wat voor dienst? Iets heroïsch. Zuster op een ziekenhuisafdeling voor terminale patiënten. Brandweervrouw. Nee, te heet met dit weer. Zuster dan toch. Maar gelukkig vroegen ze me niet.

Ze bleven stug in hun boot zitten, op harde houten bankjes. Kinderen die schipper speelden. Ik ben de kapitein. Nee ik. Jij matroos, ik kapitein. Straks wisselen we. Een van de vrouwen voerde het woord. Ze had een lach in haar stem, alsof ze een langgerekte mop vertelde. "Ik had een beetje gegoogled," zei ze. "Want wat weet je er eigenlijk van? Maar het zag er wel betrouwbaar uit. Ik dacht: dat zit wel goed. Zuid, hè? Ik wilde het al heel lang en ik had zoiets van: nu doe ik het. Een week voor de operatie heb ik het mijn ouders verteld. Mijn vader bleef er zowat in, die heeft een paar dagen niet tegen me gepraat. Zijn kleine meisje, het idéé."
Ze lachte hard, kreeg bijval van de mannen.
"Mijn moeder was meteen helemaal oké. 'Als jij dat wilt, moet je het doen', zei ze. Ik moest dus bij die man langs om ze uit te kiezen, dat was wel lachen. Je had verschillende modellen. Je hebt die ronde gevallen, sommige vrouwen kicken daar echt op, dat is een bepaald slag, zeg maar, die worden daar helemaal wild van. Maar ik heb druppelvormige genomen, die zien er wat natuurlijker uit."
"Druppelvormig," zei een van de mannelijke toehoorders. Zijn stem klonk zwaar van verlangen. "Maar mag ik vragen: hoeveel kost dat nou eigenlijk?"
Mannengelach. De tweede vrouw in de boot hield zich stil.
"Twee en een half duizend," was het antwoord. "Per stuk. Mensen vragen me vaak of ik het kan aanbevelen, maar je kan dat toch moeilijk voor een ander bepalen. Het is wel raar hoor, in het begin. Ze blijven rechtop staan hè, als je ligt. Alsof je dag en nacht een beha aan hebt. Terwijl je die dus niet meer nodig hebt. Ik kan gewoon een topje aan zonder iets eronder. Geen probleem."
De man met de verlangende stem lachte hard. "Bizar," zei hij.
"Bizar," beaamden zijn soortgenoten.

Er hing een vraag in de lucht. De vraag drukte zwaar, zoals het onweer dat elk moment kon losbarsten. Iemand liet nog een kurk ploppen. Er werd geproost, glas tegen glas.
Toen kwam de vraag alsnog, zonder vraagteken.
"Gek," zei de man met de verlangende stem, twee octaven lager,"maar ik heb me nou altijd al afgevraagd hoe dat voelt."
Mannengelach. De tweede vrouw in de boot zei dat ze maar eens op huis aan ging. Met een kort doei was ze verdwenen.
En toen mochten ze allemaal even voelen, de dapperste van de zes het eerst.