Mul houdt van film. Ze kijkt graag en veel. Maar als er gegeten wordt op het witte doek gaat het mis.
Bijvoorbeeld. Personage I eet een rijk gevulde hamburger. Personage II komt binnen en doet een belangrijke mededeling. Personage I legt zijn hamburger neer en komt direct in actie. De hamburger komt niet langer in beeld, er wordt met geen woord meer over gerept. Personage I laat zijn maaltijd zonder een seconde te aarzelen in de steek. Mul denkt: en je broodje dan?
Hield het daar maar mee op. Terwijl personage I al lang in een auto is gesprongen en binnen de bebouwde kom met honderd kilometer per uur achter een potentiële moordenaar aan raast, zit Mul nog steeds te peinzen over de achteloos achtergelaten etenswaren. Vragen komen op als: hij had de burger toch mee kunnen nemen voor onderweg? Hij had tegen personage II kunnen zeggen: "Ik zit nu te eten, ik kom zo bij je terug." Of had hij zijn maaltijd aan personage II kunnen aanbieden, zodat tenminste iemand van de rijk gevulde burger zou genieten.

Er zijn ook films waarin de personages niet direct hun bord van zich af schuiven, maar dooreten tot de laatste hap. Mooi zou je denken. Nou nee, daar heeft Mul het zo mogelijk nog moeilijker mee. Laten we de hamburger weer als uitgangspunt nemen. Personage I eet een rijk gevulde hamburger. Personage II komt binnen en doet een belangrijke mededeling. Personage I neemt een grote hap en informeert met volle mond naar de ernst van de situatie. Daarbij vormt zich een enorme bal in zijn wangzak. Mul is volledig overgeleverd aan deze bal. Ze kan enkel denken: slik hem door!
Zo schrokt personage I zijn hamburger naar binnen, terwijl hij ondertussen gewoon doorpraat. Het gaat er grof aan toe. De camera legt de vulling van de wijd open gesperde mond genadeloos vast. Driewerf bah. De inhoud van de burger is Mul bekend, maar de inhoud van de dialoog ontgaat haar volledig. Ze vraagt zich af vragen of   scriptschrijvers het normaal vinden dat er tegelijkertijd geconverseerd en gegeten wordt. Baseren zij deze regieaanwijzing op de praktijk? Staat Mul alleen in haar streven eerst de mond leeg te eten alvorens te spreken? Levensvragen.

En dan nog iets. Een vraag die opkomt bij het bezoek aan een vreemd toilet. Bij het afdrogen van haar handen wordt Mul steevast herinnerd aan de nutteloze informatie die ze lang geleden heeft gedestilleerd uit een tijdschriftartikel. Informatie die ze het liefst zou vergeten, maar die zich genadeloos heeft vastgezet in haar hoofd. Het punt is: op het handdoekje schijnt zich een buitengewone hoeveelheid bacteriën te verzamelen. Dus vraagt Mul zich tijdens haar verblijf in het vreemde toilet af aan welk deel van de handdoek zij het best haar handen af kan drogen. Zij kiest daarbij steevast voor het bovenste stukje, met het idee dat andere wc-gangers vast automatisch hun handen aan het makkelijker bereikbare, middelste gedeelte afdrogen. Mul denkt met deze actie de bacteriën te slim af te zijn. Desondanks wordt zij achteraf gekweld door de vraag: wat nou als andere bezoekers op precies dezelfde manier rederneren en zij massaal hun handen aan het bovenste stukje van de handdoek afdrogen?

Kijk. Dat zie je dan weer nooit in een film.