Mul droomde over een vriendin uit het verleden. De vriendin droeg in de droom een zwarte jurk. Ze had een ouderwetse toren van haar op haar hoofd. Pas toen Mul wakker werd, bedacht ze dat het de kleren van de rouw waren.
Wat zou dat betekenen? Mul droomde veel en hevig. Haar nachtelijke avonturen zou je enerverend kunnen noemen. Het nadeel was dat de beelden haar niet loslieten. Ze klemden zich aan haar vast, hingen aan haar enkels, trokken aan haar haren. Zo droomde Mul de dag door.

Ze dacht aan vroeger. Ze deed iets wat ze eerder niet had gedurfd: de mails openen die de vriendin uit het verleden haar lang geleden had gestuurd. Nu wist ze weer waarom ze de virtuele epistels had gemeden. Anthrax voor de ziel.
"Ohhh!" riep Mul hardop toen ze de geschreven woorden tot zich door liet dringen. En ze sloeg haar hand voor haar mond. Het leek wel of de duivel in de vriendin was gevaren. Haar woorden kleurden het scherm zwart. Raar genoeg was ze kort daarvoor nog heel lief en aardig geweest. Had Mul iets vreselijks gedaan, soms? Haar man gestolen. Haar grootste geheim doorverteld. Haar in de steek gelaten toen ze dreigde te verdrinken. Je zou het bijna gaan denken, maar dat was toch echt niet zo. Mul had ooit gelezen: wrok is alsof je vergif inneemt en wacht tot de ander doodgaat. In dat geval was het slecht gesteld met de vriendin.

Er verscheen een denkrimpel in Muls voorhoofd. Wat was er toch aan de hand met de wereld? Ze las wellicht te veel kranten. Berichten over oorlog en terreur en mensen in nood. Er werd gesomberd over het einde der tijden. Je kon een bom gooien, maar je kon jezelf er ook mee opblazen. Wie zou dat ooit bedacht hebben?
Zwarte woorden werkten als vergif, alleen dan voor degene die ze las of hoorde. Leon de Winter had op tv voorspeld dat een gigantische terroristische aanval zou plaatsvinden. De vraag was niet óf, maar wanneer. Woorden die zich met weerhaakjes vastzetten in de binnenkant van haar hoofd.
In het programma Zomergasten verzuchtte de schrijver dat hij het zich niet wilde voorstellen, maar toen zei hij het toch: het kon zomaar dat half Nederland bij zo'n aanval werd weggevaagd. Mul vermoedde dat ze in het verkeerde deel van Nederland woonde.

Te groot. Te veel. Mul wilde in bed liggen en lekker slapen. Dat kwam goed uit want het was nacht. Ze droomde over een vrouw in een zwarte jurk met een toren van haar op haar hoofd.