Op televisie beleeft een Amerikaanse comédienne haar coming out . Jarenlang heeft ze haar ware identiteit ontkend, zichzelf en anderen voor de gek gehouden, maar nu is ze zover om te zeggen: ja, ik ben een atheïst.
Ze maakt er een mooi verhaal van.
Haar publiek mag na afloop reageren. De een na de ander meldt hoe dapper en bewonderenswaardig en prachtig de comédienne is, omdat ze dat zegt wat de meeste atheïsten alleen maar durven te denken in dit godvrezende land: god bestaat niet. (Dus kan die hoofdletter G ook wel weg.)

Mul vraagt zich af of ze zichzelf een atheïst moet noemen. Ze heeft zich genoeglijk verscholen achter de term agnost, blij dat er iets bestond tussen geloven en niet geloven. Maar ver van huis, in een land waar ze niet geboren is, komt het al snel tot overpeinzingen. Een lange nacht slaap, een flinke dosis Californische zon en een potje koffie doen het werk. Achteraf gezien is het verleidelijk om een patroon te ontwaren in haar leven, om logica te zien in de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Want wat heeft het anders allemaal voor zin gehad? Ze heeft van haar leven een verhaal gemaakt met een begin, een midden en een open einde. Hoe vaker ze het verhaal vertelt, hoe logischer het klinkt. Het zijn de details die het verhaal spannend maken. Met liefde werkt ze toe naar de clou, want zonder clou geen voldoening.

Mul moet toegeven dat de atheïsten gelijk hebben, het is bizar om te denken dat er een hogere macht bestaat die het leven stuurt, maar ze vindt atheïsme zo ongezellig, zo nuchter en gespeend van fantasie. Logisch is het zeker om de stelling aan te houden dat wat wetenschappelijk is aangetoond bestaat, en de rest niet tot het tegendeel bewezen is. Maar waar blijft de magie? In Muls verhalen speelt het toeval een grote rol, de gebeurtenissen die bijna geen toeval kúnnen zijn omdat ze daarvoor te wonderlijk lijken. Ze heeft niet voor niets van verhalen vertellen haar beroep gemaakt, net als de Amerikaanse comédienne. Is het niet bij uitstek aan de schrijver om volgorde te scheppen en verbanden te leggen, om van chaos en toeval een verhaal te kneden waarin niets voor niets is? Een snufje magie doet de rest.

Mul denkt: toeval is wat het is, niets meer en niets minder, en misschien is dat nu juist de schoonheid ervan. Maar al is ons bestaan in essentie chaotisch en onlogisch, toch blijven we verlangen naar orde en logica in de chaos   - wie kan het ons kwalijk nemen?
Atheïsten doen vaak een beetje minzaam over het geven van betekenis aan het betekenisloze. Zo krijgt atheïsme al gauw de trekjes van een star geloof, dat is wat Mul erop tegen heeft. Maar wellicht is het mogelijk om atheïst te zijn en tegelijkertijd het algemeen menselijk verlangen naar betekenis te erkennen. Zoeken naar zin heeft zin, al is het zinloos. Anders kunnen we theaters net zo goed sluiten en boeken voortaan ongeschreven laten. Dát, denkt Mul, moet de Amerikaanse comédienne toch met me eens zijn. En ze zet de televisie uit.