Ik heb het niet verzonnen. Het bestaat. Een programma met bekende Nederlanders die doen wie het beste kan kunstschaatsen. Er zijn zelfs twee van die programma's.
Een bekende Nederlander ben je al gauw. Bijvoorbeeld als je in een mijlenver verleden in een meisjesbandje hebt gezongen. Luv, weet u nog. De zangeres die al lang geen meisje meer is, had zoiets van goh leuk, wat een uitdaging. Nee, nu moet ik het goed zeggen. Ze had eerst zoiets van nee zeg, daar begin ik niet aan. En dat zit weer zo: ze had ooit geprobeerd om op noren te schaatsen en had toen haar pols gebroken. Snap je. Traumatische ervaring. Maar nadat ze iets had van nee zeg, daar begin ik niet aan, had ze ineens zo iets van hé ja , laat ik het gewoon proberen. De zangeres - die momenteel terend op het succes van vroeger met een geluidsband door het land tourt in een iets te strakke schoolmeisjes outfit - wilde toch weer gaan sporten dus had ze zoiets van zo hé, twee vliegen in één klap. Bovendien had ze zoiets van leuk eigenlijk, om weer eens iets nieuws te leren.

Dat weet ik omdat ze het kwam vertellen op televisie. Niet in het kunstschaatsprogramma, maar in een praatprograma waarin ze kwam praten over haar ervaringen in het kunstschaatsprogramma. Als je eenmaal in het circuit zit, kom je er nooit meer uit. De danspartner van de zangeres, geen bekende Nederlander maar een professional, zat ernaast. Hij kon het gesprek niet volgen omdat hij geen Nederlands sprak en ook nauwelijks Engels. Schaatsen kon hij wel, maar daar ging het niet om. Op de vraag hoe hij het vond met de zangeres van middelbare leeftijd te schaatsen, zei hij dat hij scared was. Bang. Dat klonk als een natuurlijke reactie.  

In het televisieprogramma Zomergasten zocht filosoof Ad Verbrugge naar betekenis. Hij maakt zich sterk voor beter onderwijs en bepleitte dat de vorm belangrijk is. Zonder grammaticale kennis en degelijk spellingonderwijs ben je bijvoorbeeld niet in staat tot een goed werkstuk op de universiteit, of tot een goed artikel. Wie de basiskennis mist, zal ook niet de structuur van een tekst kunnen doorgronden en een verhaal kunnen schrijven met een logische opbouw. Zo zul je nooit mooie literatuur of poëzie weten te herkennen. Je hebt immers de middelen niet om te analyseren waarom iets goed of slecht is. De zangeres van Luv oefende tien dagen voordat ze het ijs op ging voor het oog van de camera's.

Het praatprogramma waarin ze dat kwam vertellen ging ook nog op verrassingsbezoek bij Joris Luyendijk, de presentator van Zomergasten. Breakfast with the stars heette dit onderdeel, wat weer een verwijzing was naar het schaatsprogramma. Familiair werd hij door de intercom aangesproken met Joris. Ja, het was natuurlijk laat geworden voor Joris, maar of Joris toch even naar beneden wilde komen om met zijn slaperige kop een ontbijt in ontvangst te nemen. De presentator op locatie keek schalks in de camera: kon je lachen. Joris Luyendijk had jarenlang Arabisch gestudeerd en in het Midden-Oosten gebivakkeerd om artikelen te maken, zo had hij zich met hard werken de basis eigen gemaakt en was hij een goede journalist geworden.
Nee. Joris deed het niet. Hij kwam niet naar beneden. Raar vonden ze dat bij het praatprogramma. Hij was nu toch een bekende Nederlander? Hij was nu tenslotte één van hen.