Zachtjes neuriënd rolde senator Larry Craig zijn koffertje door de vliegtuighal. Hij had er zin in, vandaag. Hij stond op het punt een binnenlandse vlucht te nemen vanaf St. Paul International Airport in Minneapolis - hij grinnikte in zichzelf om de parallel met zijn carrière, die immers ook een hoge vlucht nam. Misschien kon hij de vergelijking gebruiken in de speech tegen gelijke rechten voor homoseksuelen die hij vandaag zou houden. Tijdens de vlucht had hij nog tijd om zijn verhaal te perfectioneren.

Ja, de senator had alle reden zichzelf te feliciteren, iets wat hij dan ook graag deed. Hij was immers een alom gerespecteerd politicus in de staat Idaho, die zijn leven had gewijd aan de community . De maatschappij waarin we hedentendage leefden raakte meer en meer verdorven, dat baarde hem zorgen. Gelukkig, peinsde de senator terwijl hij zijn koffertje tot stilstand bracht voor een parfumerie-etalage, was hij niet alleen een optimist maar ook een visionair. De mensen hadden behoefte aan strenge richtlijnen die de dwalenden en de zondaars weer op het rechte pad zouden brengen. Family values, daar geloofde Larry Craig heilig in. Zijn pleidooi tegen het homohuwelijk was in vruchtbare aarde gevallen, hij lag uitstekend binnen de republikeinse partij en onherroepelijk, mijmerde de senator, zou de dag aanbreken waarop de partij hem riep. Dan zou hij zich kandidaat stellen voor de presidentsverkiezingen. Geduld was een schone zaak.
Met verende tred wandelde hij de parfumerie binnen, het koffertje achter zich aan sleurend. Daar kocht hij een fles eau de toilette voor zijn vrouw, waarna hij de zoektocht voortzette naar een aardigheidje voor zijn drie kinderen. Hij was nu eenmaal een familieman, daar stond hij om bekend.

Het werd tijd voor een tussenstop. De nood was hoog, Larry Craig zette koers naar het mannentoilet. Hij ging een van de hokjes binnen, klapte het slot op bezet en blokkeerde de deur met zijn koffertje - safety first . Hij hield zijn linkerhand enkele malen onder het tussenschot dat de wc's scheidde. Contact met de kiezers was voor hem heel belangrijk. Daarna stampte hij met zijn rechtervoet op de grond, want senator Larry Craig was niet alleen een ambitieus maar ook een ongeduldig man. Zijn schoen raakte die van de man in het hokje naast hem. Geen reactie. Geïrriteerd rolde hij zijn koffertje opzij en opende de deur.
Toen gebeurde er iets merkwaardigs. Voor zijn neus stond een man in burger die z'n papieren toonde: politie. 'Nee!' riep de senator. De politieman vroeg of hij even mee wilde komen.

Larry Craig bekende schuld, al begreep hij niet waar het idiote idee vandaan kwam dat hij uit was op homoseks in een openbaar toilet. De signalen die hij naar verluid had gegeven waren hem niet bekend. Hij was geen homo, nooit geweest ook. Terwijl hij de schuldbekentenis tekende, zag hij, in gedachten, met het vliegtuig zijn carrière in rook opstijgen. Misschien kon hij de vergelijking nog eens gebruiken. Eeuwig zonde toch dat de mensen het nu zonder zijn speech moesten stellen. Als iemand dit verhaal met overtuiging kon brengen was hij het wel. Het onderwerp lag hem tenslotte na aan het hart.