Grappig toch, hoe het leven kan lopen. Ik sta elke keer weer verbaasd. Dit had ik vooraf nooit kunnen verzinnen.

Pr-vrouw Maya, van mijn uitgeverij Arena, kwam met het plan om een filmpje te maken, ter promotie van Doof (literaire thriller). Ik heb een boek willen schrijven dat leest als een Hollywood-film. Of ik daarin ben geslaagd is aan de lezer, maar het leek ons in elk geval geweldig om een filmpje te maken in de stijl van een filmtrailer. AT5 zou het filmpje produceren en kwam met een scenario.
Voor we het wisten waren de makers op zoek naar de perfecte Oscar Stellendam, de hoofdpersoon uit mijn boek. En regelden ze een Citroën DS, de auto die Oscar rijdt in het boek. En filmden ze een spannende scène uit Doof waarin Oscar met trillende hand zijn autosleutel in het slot steekt, vergeefs probeert de Snoek te starten, van frustratie op het dashboard slaat, om dan eindelijk de oldtimer aan de praat te krijgen, die langzaam stijgt en wegrijdt. Mooier nog dan in mijn hoofd werd die scène en helemaal in de sfeer van het boek.
De makers hadden ook bedacht om deze filmische scènes te doorsnijden met interviewfragmenten van mij in een Hollywood-decor. En zo kwam het dat ik voor een witte wand zat, in mijn beste jurk, op een inderhaast aangesleepte stoel met chromen leuningen. Het postertje van Doof dat naast mijn hoofd prijkte, kon niet helemaal op tegen de witte wand, maar deed zijn best.

De beste acteur zat echter áchter de camera. Michiel heette hij en hij droeg een bril die mij de adem benam. Alle mensen, dat was nog eens een bril. Groot, nee, enorm. Hoekig, zoals een kind een bril zou tekenen. Met metalen zijkanten. Dit was geen bril meer, maar een ornament. Ik werd toch zo vrolijk van die bril en had vanaf het moment dat Michiel binnen kwam dansen het gevoel dat het helemaal goed zou komen met het filmpje, al was het decor wellicht een tikje geïmproviseerd. (Om precies te zijn zag ik eerst De Bril binnen zwieren en toen pas de man achter De Bril.)
Na de opnames kreeg ik de kans Michiel over het ornament op zijn hoofd te ondervragen en toen vertelde hij blij dat hij hem had gevonden in een brillenwinkel in de Jordaan.

De liefde voor het ornament deelden we, en wel meer, zo bleek al gauw. Zijn bril begon te vonken van plezier toen hij hoorde dat Maya en ik nog een filmproject in gedachten hadden. Dit tweede filmpje zou gaan over plotsdoofheid (= van de ene op de andere dag doof). Mijn personage Stella, de dove vrouw van Oscar, is plotsdoof en zodoende ben ik door het onderwerp gegrepen. Al gauw werden we er alledrie door gegrepen. Voor ik het wist, zat ik met Maya, Michiel en zijn bril te brainstormen over een filmpje waarvan we begonnen te vinden dat het er moest komen.

Zondag, in de bloedhitte, ergens in een bovenzaaltje van een café, stonden we drie plotsdove mensen te filmen, die stuk voor stuk zo’n mooi verhaal hielden dat we er stil van werden. De camera snorde, de handen van de geïnterviewden gebaarden elegant en De Bril, die glom van puur genoegen een tikje extra. Dit had ik nou vooraf nooit kunnen verzinnen.
De filmtrailer van Doof is te zien op AT5. (De verkorte versie kun je op deze site bekijken.) Binnenkort verschijnt het filmpje over plotsdoofdheid ook op internet. De Bril is helaas niet na te bestellen. Het betreft namelijk een uniek exemplaar.

Deze webcolumn verscheen eerder op vrouw.nl