Hamburgerbakker bij een drive-thru McDonald's. Schoonmaker op het vliegveld. Cassière in een 24-uurs supermarkt. Beroepen die een plek verdienen in mijn Amerikaanse Top 10 van Rottige Baantjes.
Meestal hebben degenen die dit rottige werk doen twee baantjes omdat ze anders nog steeds de huur niet kunnen betalen. Ze werken zo hard dat ze geen tijd hebben om naar ander werk te zoeken. Een vrije dag is een dag niets verdiend. Als je ziek wordt - bijvoorbeeld vanwege de uitlaatgassen die je als drive-thru hamburgerbakker inademt -   ben je de pineut, want geld voor een ziektekostenverzekering is er niet. Hoe kan een werknemer die 8 dollar per uur verdient de doktersrekeningen betalen? In Amerika zijn dakloze mensen met een dubbele baan geen uitzondering. Meestal wonen ze in hun auto. Door geldgebrek zijn ze hun huis kwijtgeraakt en ze verdienen te weinig om weer uit de schulden te komen.

Deze week met stip binnengekomen op nummer 3: levend reclamebord! In mijn Top 10 van Rottige Baantjes mag dit wonderlijke beroep zeker niet ontbreken. Levende reclameborden vind je op elke straathoek van Los Angeles. Het bord dat ze omhooghouden is meestal zo groot dat het even duurt voor je de mens achter het bord ontwaart. Eerst vroeg ik me nog af waarom bedrijven hun bord niet gewoon ophangen, in plaats van iemand in te huren om het acht uur lang omhoog te houden, maar het antwoord laat zich raden: de mens is goedkoper dan de zuil.

Hoe rottig het baantje ook moge zijn, Amerikanen maken er wat van. Levende reclameborden hebben elk hun eigen stijl. Zo heb je profesionals die het bord heen en weer bewegen, om de aandacht van de automobilist te trekken. Anderen hebben zich een stijl eigengemaakt waarbij ze het bord aan de stok ronddraaien. Old skool omhooghouden is ook een optie.
Je vraagt je af hoe zo'n eerste werkdag verloopt. Bij mij zou de wanhoop al na een minuut of tien toeslaan, nog afgezien van de lamme armen en het gevoel van vernedering. Het grootste probleem lijkt me om de uren door te komen zonder je verstand te verliezen. De tijd wordt een vijand die slechts met de grootste volharding is te verslaan.

Het laatste levende reclamebord dat ik ontwaarde, prees een luchtverfrisser aan. Even denken, hoe ging het ook alweer? Eerst produceer je luchtverfrissers in een ver land waar mensen wonen die bereid zijn voor een dollar per dag te werken. Dan verscheep je de luchtverfrissers, verkoop je ze door en huur je deskundigen in om ze aan de man te brengen. Het is boven alles zaak de mensheid te overtuigen van het nut van de luchtverfrisser. Al heb je het product nooit gemist of er nooit naar verlangd, de reclame vertelt je dat het leven mooier wordt wanneer je naar de winkel rent. Als je het maar vaak genoeg hoort, ga je het vanzelf geloven. Levende reclameborden verspreiden het woord. En de levende reclameborden kopen van het geld dat ze verdienen op hun beurt luchtverfrissers - als ze die tenminste kunnen betalen.
Slim systeem, dat kapitalisme.