Mul dwaalde door de straten van Barcelona en vroeg zich af hoe het zou zijn om er te wonen. Niets ongewoons, elke wereldstad die ze bezocht riep opnieuw die vraag op. Het antwoord was in dit geval: fijn. Ja, het leek haar wel wat, wonen in een Spaanse stad aan zee. De stopcontacten waren hetzelfde als in Amsterdam, de laptop kon zo worden ingeplugd. Alleen nog even vloeiend Spaans leren spreken en wat vrienden maken, dan kon het nieuwe leven beginnen.
Ze moest van zichzelf kiezen tussen een ruim huis in een buitenwijk, of een piepklein huisje in de oude stad. Ze koos voor optie twee omdat de straatjes er zo knus kronkelden en een gedeelte autovrij was. Zouden ze ook in Amsterdam moeten doen, auto's verbieden in het historische gedeelte van de stad. Jeeps en herenhuizen gingen niet goed samen. Ze kon er nog steeds niet aan wennen als er weer zo'n bakbeest over de keien hobbelden. Paarden hoorden op de gracht, meer dan één pk deed het decor geweld aan.
Ze hield halt voor een Spaans makelaarskantoor en bestudeerde de huizen die te koop werden aangeboden. Ze had in haar leven nog nooit een huis gekocht, maar het was toch leuk om te kijken wat er mogelijk was. Schrijven kon je tenslotte overal. Omrekenen hoefde niet meer sinds de euro er was, al had de makelaar voor de zekerheid het verkoopbedrag ook in peseta's vermeld. Een huis werd al snel duur met zoveel nullen.

Toen haar voeten begonnen te protesteren zigzagde Mul terug naar de basis. Ze haalde haar sleutel tevoorschijn en keek heimelijk om zich heen of iemand het zag. Samen met Aanstaande had ze voor een week een appartementje in Barcelona gehuurd, waardoor het toch een beetje was alsof ze er woonden. De etage had een kleine woonkamer en een enorme keuken die ze gebruikten om koffie te zetten. Het had van die ingewikkelde elektronische kookplaten, maar met de waterkoker ging het prima. Mul haalde in de ochtend een Spaanse krant die erg lekker bladerde. Ontbijten in je eigen huis, dan was je al een eind.

In de nachtelijke uren herlas ze Koot graaft zich autobio van Kees van Kooten. Het boek was aangenaam vergeeld. Ook in haar hoofd reisde Mul, niet naar Spanje maar naar Griekenland. Koot strandt daar met een groep hem onbekende Nederlanders omdat het vliegtuig overboekt blijkt. Hij ontpopt zich tegen wil en dank tot reisleider: 'Er is geen ontkomen aan: vanaf dit moment ga ik door voor de Reisleider en ben verantwoordelijk voor alles wat er verder nog misgaat. Tot in het holst van de nacht zullen ze op mijn kamerdeur blijven kloppen om tandpasta, hoofdpijnpoeders en schone panties'. Alras groeit Koot in zijn rol en marcheert hij veerkrachtig vooruit terwijl de gestrande Nederlanders volgen.
"Goed hoor," verzuchtte Mul hardop. Een kamer verder draaide Aanstaande zich nog eens om. Mul dacht: waar is mijn pen? Scharrelde zo zachtjes mogelijk rond, wat niet goed lukte in een vreemd huis. De pen liet zich vinden. Toen pakte ze haar opschrijfboekje en kroop in de hoek van de bank, die lekker zacht was en te los in z'n vel zat. Ze schreef zichzelf een leven in een Spaanse stad aan zee.