Mul bezocht de supermarkt met Aanstaande, die heel goed was in boodschappen doen en alles heel handig en efficiënt in de kar wist te gooien en dan heel snel en zonder kleerscheuren weer buiten stond.
De kiwi's waren in de aanbieding. Aangezien Mul heilig geloofde in kiwi's omdat je met het eten van één zo'n kleine, harige vrucht (nooit de schil, giftig!) je hele dosis vitamine c in één keer binnenhad voor een dag, besloot ze een plastic zak te vullen. Die zak kreeg ze niet meteen afgescheurd en pas na enig gepulk open - hoe deden de Anderen dat toch? - maar toen ze hem eenmaal los en open had, kon het grote graaien beginnen. Op het moment dat ze de tel kwijt was en de zak aardig begon uit te puilen, topte ze het geheel af met een laatste volvette kiwi en las het handgeschreven bordje: weegschaal nummer 48 .

Mompelend om het getal te onthouden wierp Mul haar bijziende blik in de richting van de machines waar je kon wegen. Ze scande snel of ze bezet waren; het liefst had ze een apparaat voor zich alleen. Ze wachtte tot het echt niet langer kon en Aanstaande ongeduldig met gestrekte armen over de winkelkar begon te hangen. Toen toog Mul naar de machine en ving het werkelijke werk aan.Welke weegschaal was nummer 48? De weegschalen hádden helemaal geen nummers. Ze was toch op school heel aardig in Grieks en Frans en Nederlands geweest en de meester had haar ooit eens aan Sinterklaas voorgesteld als de bolleboos van de klas, maar met dit vraagstuk kwam ze vooralsnog geen steek verder. Nummer 48.

De Anderen begonnen te duwen, voor te dringen, aarzelden geen moment welke weegschaal ze moesten hebben, tikten razendsnel het juiste knopje in en lieten het ding bonnen uitspuwen alsof het niks was. Mul staarde. Ze was bordblind, daar kwam het op neer.
Toen zag ze het licht. Begreep ze ineens dat nummer 48 stond voor het getal op het knopje. Het maakte dus helemaal niets uit welke weegschaal ze koos, zolang ze maar nummer 48 induwde! Ach ja, natuurlijk, wat oneindig slim van het winkelpersoneel. Ze hadden een speciaal knopje gemaakt voor de kiwi's in de aanbieding, zodat de klanten niet te veel zouden betalen. Mul dankte in stilte.
Maar nog was ze niet verlost. Het staren begon weer. De bordblindheid brak nu goed door. Vreemd genoeg stonden de nummers helemaal niet op volgorde, maar kris kras door elkaar. Nummer 48, nummer 48, herhaalde Mul in haar hoofd en ze zocht vruchteloos de rijen met knopjes af. Het zat er Gewoon Echt Niet Tussen, dat ene knopje 48. Verderop rolde Aanstaande rusteloos de kar heen en weer.  

En toen kwam er een olifant die het verhaaltje uitblies in de vorm van een man die van de supermarkt was, een blik op de zak met kiwi's wierp en met een snelle druk een knopje aantikte dat er echt nog niet eerder geweest was. De supermarktman ramde op de knop met 'bon' erop en vervolgde zijn weg zonder een woord.
Verpletterd plakte Mul de sticker op de zak met kiwi's en zette koers naar de kar. Net toen ze dacht dat het allemaal achter de rug was, vatte Aanstaande in één vloeiende zin samen: "Je dacht natuurlijk eerst dat het weegschaal nummer 48 was en toen kon je knópje 48 niet vinden." Dit heette dat je geliefde je door en door kende, iets waar ze altijd naar verlangd had, maar ze had het zich toch net wat anders voorgesteld. Mul keek naar beneden en verzuchtte: "De kiwi's zijn in de aanbieding, vandaar."