Vijf dagen na de keizersnee stapt Rachida Dati met ferme pas de kraamkliniek uit. Op naaldhakken. Je bent de Franse minister van Justitie, of je bent het niet. Uiterlijk lijkt Dati onveranderd. Strak in het mantelpak, onberispelijke make-up, hermetisch geföhnd haar; ze oogt alsof er niets is gebeurd. Het kindermeisje neemt de baby mee - de vader is niet in beeld - en Dati kan zo door naar de ministerraad. Lekker, weer aan het werk. Het leidt zo af, hè, zo’n bevalling.

Beste mevrouw Dati, u verdient mijn sympathie. U probeert zich staande te houden in een wereld vol testosteron en dat valt niet mee. Heeft u net zo’n mooie baan veroverd, komt er een kink in de kabel. Zwanger. U weet al hoe uw mannelijke collega’s zullen reageren. Die ruiken hun kans om u buitenspel te zetten. Zwanger vrouwtje, onder de hormonen, met een beetje geluk zwak, ziek en misselijk. Maar dan hebben ze buiten u gerekend. U laat niet met zich sollen. En u laat zich al helemaal niet door hen aan de kant schuiven. U ziet maar één oplossing: doen alsof de zwangerschap niet bestaat.
En nu u eenmaal die weg bent ingeslagen, kunt u ook maar het beste doen alsof de baby niet bestaat. Want anders weet u al hoe het gaat, dan wordt er gefluisterd op het ministerie dat u uw ambitie kwijt bent. Dat u soft bent geworden en uw gezag ergens tussen de poepluiers bent kwijtgeraakt. Dodelijk. En dus wurmt u uw gemartelde buik  kort na de keizersnee in een keurslijf en zet u uw eerste pijnlijke stappen in de buitenwereld op hoge hakken. Medisch verantwoord is het niet om kort na een operatie zoveel van uw lichaam te vergen, maar u heeft het er voor over. U lag de laatste tijd onder vuur, uw boodschap aan president Sarkozy en de zijnen komt op het juiste moment.

Ik hoor u denken, mevrouw Dati: mannen gaan toch ook rustig vijf dagen na de bevalling weer aan het werk, dus waarom zou een vrouw dat dan niet mogen? Sterker nog, u heeft ergens gelezen dat Nederlandse vaders maar twee dagen verlof krijgen. Die geven nog snel even hun pasgeboren baby aan bij de burgerlijke stand en hup, weer aan de slag. Het is dan ook uw goed recht om uw zwangerschapsverlof over te slaan en uw dossiers weer op te pakken - al mag tillen officieel nog niet van de dokter. Touché!

Mevrouw Dati, mag ik u bij deze van harte feliciteren. Wat zegt u? Uh, ik vrees dat u me verkeerd begrijpt. Ik doel niet op uw razendsnelle terugkeer in de ministerraad. Pardon? Nee, ik heb het evenmin over uw meesterlijke politieke zet. Of ik dan wellicht refereer aan uw inzet voor de emancipatoire zaak? Ook niet. Eerlijk gezegd wil ik uw feliciteren met de geboorte van uw kind. Een dochtertje, begrijp ik, wat leuk.