De mannen nestelden zich op het podium zoals alleen mannen dat kunnen: zelfgenoegzaam, zeker van hun verteltalent en in de volle overtuiging dat het publiek net zo zat te wachten op hun vertoog als zijzelf. De interviewer droeg onder zijn spijkerbroek glimmend bruine laarsjes die brutaal tevoorschijn kwamen. De acteur die hij aan de tand zou voelen, een Amerikaan, leek te auditeren voor de rol van narcistisch acteur. Hij was zo intens tevreden met zichzelf dat het pijn deed aan de ogen.
De film Der Himmel über Berlin zou eenmalig op groot scherm vertoond worden ter ere van het gelijknamige toneelstuk en de Amerikaanse acteur speelde in dat stuk één van de engelen, vandaar. Hij had ooit met Wim Wenders gewerkt, er werd zelfs gemeld dat hij goede vrienden was met de regisseur.

De interviewer stelde een vraag die geen vraag was, een lange verhandeling over de openbare geweldpleging die het omzetten van een film in een toneelstuk toch feitelijk was, de noodzaak om het toneelstuk níet op de film te laten lijken, de onmogelijkheid van deze expeditie en de werkelijk sublieme manier waarop het toneelgezelschap deze tour de force tot een goed einde had gebracht en hoe dat was als acteur - of iets in die geest.

De acteur ging er op zijn beurt goed voor zitten - zijn Amerikaanse broekspijpen kropen tevreden op en onthulden een stel magere maar harige kuiten - en gaf in het geheel geen antwoord op de vraag die geen vraag was. In plaats daarvan strooide hij met een anekdote over Al Pacino, over hoe hij in dienst van zijn rol had gepoogd als engel op het toneel onzichtbaar te worden, over de geweldige tijd waarin hij had geprobeerd een eigen toneelgezelschap op te richten ter ere van de schone kunsten, wat uit geldgebrek mislukt was, waarop hij door Wim - u weet wel, zijn grote vriend Wim Wenders - en een stoet vergelijkbare grootheden juist op dat moment werd gesmeekt om weer te komen werken als acteur.

De Amerikaanse acteur ging geheel op in zijn rol van begenadigd verteller die om het even wat aan het publiek weet te slijten, u weet wel, dat publiek dat ademloos zat te luisteren en in het geheel niet dacht: mag de film dan nu eindelijk beginnen?
Uitdagend liet de acteur een lange denkpauze vallen, keek de zaal in en toen weer naar de interviewer, die maar niet ingreep, die maar roerloos bleef zitten met zijn ene been over het andere, zodat zijn glimmende laarsjes goed zichtbaar bleven. Toen het zelfs de acteur te gortig werd vroeg hij zich hardop af wat zijn verhaal in godsnaam met de vraag te maken had en ja, toen begreep de interviewer de hint en stelde hij een volgende belangwekkende vraag, iets over de samenwerking met Wim die natuurlijk wonderful was geweest en hup, daar verloor de acteur zich weer in een eindeloos meanderende vertelling, terwijl hij boosaardig grijnsde alsof hij wilde zeggen: wie houdt me tegen, het podium is van mij.

Daar had hij een punt. Niemand hield hem tegen. Het podium was van hem en wij, het publiek, waren gijzelaars die enkel konden hopen dat ze in de nabije toekomst werden vrijgelaten - als we ooit nog levend zouden ontsnappen uit dit benauwde filmtheater. Net toen ik overwoog vrijwillig een einde aan mijn leven te maken plantten de bruine laarsjes zich op de vloer, gingen de Amerikaanse broekspijpen naar beneden en doofde het licht. De film begon.

Der Himmel über Berlin , in zwartwit . Ik werd terstond betoverd door wonderschone woorden:
'Als das Kind Kind war, war es die Zeit der folgenden Fragen: Warum bin ich ich und warum nicht du? Warum bin ich hier und warum nicht dort? Wann begann die Zeit und wo endet der Raum? Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum? Ist was ich sehe und höre und rieche nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt? Gibt es tatsächlich das Böse und Leute, die wirklich die Bösen sind? Wie kann es sein dass ich, der ich bin, bevor ich wurde, nicht war, und dass einmal ich, der ich bin, nicht mehr der ich bin, sein werde?'

Tijdens het voorgesprek tussen de bruingelaarsde interviewer en de krap gebroekspijpte acteur was ik op de een of andere manier even kwijt geweest waar het om ging in het leven, maar nu begon het me weer te dagen. Met de verwondering van een kind naar de wereld kijken en je afvragen waarom je eigenlijk op aarde was. Ja, zoiets moest het zijn.