Mul is op reis door de woestijn, die dor en onvermurwbaar oogt. Alleen de cactussen lijken op hun gemak in het barre land van Arizona, dat zonder zonnebril pijn aan de ogen doet. Respect , zingt een rapper in Muls hoofd. Ze houdt van eindeloze vlaktes, veel meer dan van vriendelijk glooiend landschap. Aan bos heeft ze zelfs een lichte hekel, al heeft ze dat lang niet van zichzelf mogen vinden, omdat bos onder natuur valt en natuur is goed, zo heeft ze vroeger geleerd. Tegenwoordig staat ze zichzelf toe te denken dat natuurverschijnselen net als mensen zijn: met de een kun je het nu eenmaal beter vinden dan met de ander.

Het is feitelijk de schuld van de naaldbomen dat bossen zo'n slechte naam hebben. Naaldbomen, met hun kale stam en stramme takken, geven Mul de rillingen. Ze herinnert zich de bossen uit haar jeugd, eindeloze rijen naaldbomen die meer dood dan leven leken. Strak in het gelid als soldaten die bereid zijn elke order op te volgen.
Ze heeft een tijd gedacht dat ze ook niet van bergen houdt, maar dat is onzin. Ze hoeft alleen niet naar de top, of met een auto tot kotsens toe over bergweggetjes te kronkelen. Omgeven door bergen komt de schoonheid van het gesteente niet tot zijn recht. Dan zijn bergen bijna net zo stram als bomen.
Nee, bergen zijn het mooist wanneer ze als een grote broer een oogje in het zeil houden, zoals in Kaapstad en Los Angeles. Ook op afstand behouden ze hun natuurlijke macht. Tot bescheidenheid zijn ze niet in staat, al zouden ze het willen. Bergen aan de horizon, er bestaat niets fraaiers. Ook in de woestijn van Arizona zijn daar altijd, in de verte, de bergen.

Autorijden is een sensatie in een land dat zoveel ruimte biedt, zoveel leegte. Nog zo'n gedachte die Mul in verwarring brengt, omdat ze van jongs af aan geleerd heeft dat auto's de natuur verpesten, slécht zijn en zeker geen bron van plezier. Vandaar misschien dat ze tot ver in de twintig geen behoefte voelde om haar rijbewijs te halen. Maar toen ze voor het eerst in de Verenigde Staten was, in 1998, verlangde ze er ineens wél naar om zelf achter het stuur te zitten, kilometers te maken, te rijden van motel naar motel. Als ze de nieuwe, net geïntroduceerde Volkswagen Beetle zelfverzekerd zag zoeven door het lege landschap, gestroomlijnd en perfect van vorm, keek ze hem gefascineerd na alsof ze zojuist een bizon voorbij had zien komen.

Waar zou de woestijnreiziger zijn zonder staal en een sterke motor? Mul beschouwt de auto als haar paard, een viervoeter op wielen, alleen dan eentje met airconditioning. Reizen door Arizona, dat is tanken bij een verlaten pompstation, de benen strekken bij een troosteloze Taco Bell die breakfast burrito's belooft en taco's van 99 cent, een korte stop maken bij een rest area waar picknicktafels schuilen tegen de hitte in betonnen bunkers. En dan weer door. Op reis.
Vertrekken is mooi. Aankomen is mooi. Maar onderweg zijn, dat is het allermooiste.