Ergens onderweg heb ik geleerd dat het niet mag. Naar binnen gluren. Dat doe je niet. Maar ik doe het wel, als ik de kans krijg. Ik wil het weten. Hoe andere mensen wonen. Wat ze in hun huis hebben staan. Tot in detail.
Nu hebben Nederlanders de aangename gewoonte hun gordijnen wijd open te laten, wat het gluren aanzienlijk vergemakkelijkt. Het liefste zou ik daarom met een hand boven mijn ogen langdurig bij onbekenden naar binnen loeren, maar dat durf ik dan ook weer net niet. Daar heb ik iets op gevonden: woonbladen. Veel mensen in mijn omgeving vinden woonbladen prijzig, maar ik leg met liefde het luttele bedrag van 6,95 op de toonbank als ik daarvoor ongegeneerd kan binnenkijken bij andere mensen, zonder de angst daarbij betrapt te worden.

Geautoriseerd gluren, och, wat een heerlijkheid. Elke maand weer laten volstrekt onbekenden hun huis tot in detail vastleggen door de woonbladfotograaf. Deze reportages heten heel beschaafd Binnenkijkers, wat het geheel een extra legaal tintje geeft. Toe maar, kijk maar, het is ervoor bedoeld! Zo gluur ik binnen bij huizen, badend in wit licht, waarvan de marmeren schouw, plafondornamenten en eeuwenoude houten vloer subtiel zijn gerestaureerd, gecombineerd met eigentijdse meubelen in gedekte kleuren, een overdaad aan Fins, wit gebeitst hout en bijpassende wit gebeitste kinderen in originele jurkjes uit oma’s tijd waar toch nooit een vlek op zit.
De bewoners hebben ook altijd het nodige meubilair zelf ontworpen, voor één euro gevonden in een tweedehandswinkel, bij oma van zolder gevist, en lelijke kastjes, die je zelf al lang bij het grofvuil zou hebben gezet, eigenhandig verbouwd tot de nonchalante knipoog die het huis nog nét nodig had. Hun meubels zijn nooit zomaar op een overhaaste middag vol files en woonboulevardleed gekocht, maar vertellen een verháál.
Je zou denken dat de bewoners van deze eigenhandig verbouwde, ingerichte en gedecoreerde huizen afgetobt ergens op een hoek van de oude bank liggen die ze bij oma op zolder vonden en met stof van Designers Guild hebben laten bekleden (verderop in het blad kun je lezen waar je die stof voor heel veel euro’s per vierkante meter kunt kopen). Maar nee, fris en fruitig dartelen zij op de foto’s voorbij, met in hun kielzog de bijpassende wit gebeitste kinderschare. ’s Avonds eet het onvermoeibare gezin aan de lange, zelf ontworpen tafel zelfgedraaide pasta uit de antieken schaal die de vrouw des huizes voor een luttel bedrag bij de tweedehandswinkel heeft gevonden, bijgelicht door de lamp van Marcel Wanders die de man des huizes van een wisse dood op de vuilstortplaats redde.

En toch is er één ding dat me al glurend dwarszit. Waar laten de bewoners hun spullen? En met spullen bedoel ik: nog te lezen kranten, zojuist gedragen schoenen, net geleegde koffiekopjes, boeken, post, knipsels, wasgoed. Zeg maar, de dingen die je in het dagelijks leven nodig hebt. Huren ze vooraf een container waar ze alle rondslingerende troep tot nader orde in gooien? Schuift de meegeleverde stylist de rommel voor elke foto strategisch uit beeld?
Ondanks de verwoede stylepogingen die ik na lezing steevast onderneem, weet ik inmiddels zeker dat het mij nooit, maar dan ook nooit zal lukken om mijn huis zo Fins en witgebeitst te krijgen, aangezien je in werkelijkheid te maken hebt met spullen, veel meer spullen dan er ooit op de foto te zien zijn. Dat er ook nog gelééfd wordt in de woonbladhuizen betwijfel ik dan ook ten zeerste, maar dat maakt het genieten er niet minder om. Binnenkijken, wat een hobby. En dat voor maar 6,95.