|
halloween
De nacht in San Diego is vol verrassingen. De ober draagt een glanzend, blauw met wit beschilderd masker dat strak om zijn hoofd sluit. Vanavond is hij een alien van een andere planeet die borden pasta naar de aardbewoners brengt. Zijn gezichtsuitdrukking valt niet te lezen, waardoor zijn 'eet smakelijk' vanuit de holte van het masker klinkt als een angstaanjagende toverspreuk. Als Amerikanen iets doen, doen ze het goed. Vieren ze Halloween, dan gelóven ze er ook echt in. Zo heb ik ooit een grootschalig, nagebouwd middeleeuws dorp bezocht in de buurt van San Francisco. Daar ging je vanzelf geloven dat je een paar eeuwen teruggeslingerd was in de tijd. De bezoekers droegen jurken en pakjes uit die periode, dronken bier uit tinnen kroezen en de koopmannen prezen hun waar aan alsof ze nooit anders hadden gedaan. Zelfs de papegaai op de schouder van de dronkeman ontbrak niet. Een waar bachanaal. Ik waande me in mijn moderne kleding de vreemde, iets te stijve eend in de bijt. De nacht in San Diego is vol verrassingen. Terwijl ik een heks met beschilderd gezicht en punthoed groet, voel ik me enorm Nederlands. En vraag ik me danig af of Nederlanders in staat zijn zich zo te laten gaan. Met carnaval feest het zuiden uitbundig, maar dan wel geholpen door wagonladingen bier. Op Koninginnedag duiken we massaal in de verkleedkist en toch lijken we onszelf ook dan niet helemaal serieus te nemen. Of we nou een oranje klomp, een Gullit-pruik of een uitvergrote narrenmuts op ons hoofd dragen, de verkleedpartij lijkt altijd iets ironisch in zich te hebben. Geen moment wanen we ons werkelijk boer, topvoetballer of nar. Het object op ons hoofd is misschien wel bij uitstek een vorm van zelfrelativering. We doen gek, maar we doen maar alsof. |
|
© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl |
||