Aanhoudende regen vormt het perfecte excuus om mij op de bank te nestelen voor de dvd-speler. Recentelijk heb ik een liefde ontwikkeld voor Deputy Chief Brenda Johnson, die in de Amerikaanse politieserie The Closer met een onweerstaanbaar zuidelijk accent de ene moord na de andere oplost. Die moorden doen er verder niet toe. Maakt mij het uit wie er nu weer dood is, laat staan wie de moord op zijn geweten heeft. Het gaat mij om Brenda, die vergeefs probeert van haar suikerverslaving af te komen, voortdurend collega's voor het hoofd stoot vanwege een notoir gebrek aan tact, totaal niet kan inparkeren en daar ook totaal niet mee zit, en tussendoor een chaotisch huishouden probeert te runnen. Als ze vuilnisvrouw was, zat ik net zo goed aan het scherm geplakt.

Tot zover kan het kijkgeluk niet op, alleen jammer dat ik altijd weer blijf hangen bij details. Als ik naar het journaal of Nova kijk, heb ik er ook last van: dan fixeer ik me op een haar van de nieuwslezer die recht omhoog steekt, een krap zittend jasje, of andere rare elementen in beeld. En daar moet ik wat van zeggen. En dat vindt degene met wie ik tv kijk (echtgenoot) storend. Die gaat 'ssst' roepen, als ik de relevante vraag stel of de bontrand van de jas van Peter d'Hamecourt (helaas met pensioen) echt is, of als ik terecht constateer dat Ferry Mingelen er weer eens uitziet als een boswachter op patrouille. Echtgenoot concludeert vervolgens dat ik met alles behalve het nieuws bezig ben, maar dat is een misverstand. Ik kan prima informatie over de credietcrisis of de voortwoekerende corruptie van de Russische oliegarchie verwerken terwíjl ik commentaar lever. Zou dit zijn wat ze met multi-tasken bedoelen?

Tijdens The Closer is de kwelling zo mogelijk nog groter. Als de hardwerkende politievrouw eindelijk kan gaan lunchen, krijgt ze een belangrijk telefoontje en rent ze de deur uit terwijl ze nog geen hap heeft genomen. Dat gebeurt werkelijk zo vaak in series: de hamburger is besteld, en hup, er gebeurt wat, waarna de hoofdpersoon zonder enige aarzeling zijn hamburger verweesd achterlaat en dappere dingen gaat doen. Ik denk dan: eet eerst je bord leeg, die zaak kan wel even wachten. Neem je hamburger desnoods mee. Nog zeker een kwartier lang blijf ik hopen dat de hoofdpersoon alsnog iets te eten vindt, maar daarvan is helaas nooit sprake.
Waar ik al net zo plaatsvervangend last van heb, is het slaapgebrek dat mijn geliefde personages oplopen. Brenda Johnson gaat maar door en moet het telkens met een paar uur slaap doen. Wordt ze weer stervensvroeg uit bed gebeld, en dat terwijl ze de avond daarvoor tot laat heeft doorgewerkt. Terwijl Brenda doorbuffelt, hang ik in haar naam verdwaasd van vermoeiheid voor de televisie.
Kunnen ze eindelijk naar bed, dan poetsen tv-personages hun tanden steevast zonder na te spoelen met water. Ze zijn een beetje decoratief met een tandenborstel in de weer, spugen een keer nonchalant en dat is het. Zo eet je fluoride! Dat is toch vies?

Nog één ding: waarom zetten tv-personages hun fiets nooit op slot? Steevast smijten ze hun rijwiel achteloos tegen de muur van een gebouw en rennen zonder om te kijken naar binnen. En ik me maar druk maken om die fiets. Dat ding wordt gestolen, dat zit er toch dik in? Laat dat, met die lege maag, fluoridevergiftiging en dat acute slaapgebrek, nou net de druppel zijn. Filmzorgen, ik ga er nog eens aan onderdoor.