"10 november is de grote dag."
"Shit, heb ik wat gemist? De Dag van de Arbeid?"
"Duh."
"De Dag van de Rechten van het Kind?"
"..."
"Internationale Vrouwendag?"
"Pfff."
"Wat dan? Help me even."
"Dan ligt Stella in de winkel."
"Wie?"
"Hallo! Stella. Stella McCartney."
"...."
"De dochter van Paul... Muziek, Beatles, hallooo!"
"Zijn dochter ligt in de winkel?"
"Haar collectie voor H&EH-HEM! Where have you been?
"Gewoon aan het werk. Heb ik iets gemist?"
"Is de aarde rond?"

H&M, half één 's middags. Een meute ellebogende vrouwen heeft zich op de ontwerpen van 'Stella' geworpen. De vloer is bezaaid met kledingstukken. Het doet me denken aan de tv-beelden van wanhopige, uitgehongerde vluchtelingen die zich op een hulpgoederentransport storten.
Volgens een toeziende bewaker is het nu betrekkelijk rustig. "Je had 't vanochtend moeten zien. Ze duwden elkaar gewoon omver! Echt één grote chaos." Hij weet te melden dat om half tien zich buiten al een rij vormde, terwijl de deuren pas om tien uur open gingen.
Een vrouw met geel geblondeerd, pruikerig haar klampt een verkoopster aan: "Kun jij me als-je-blieft helpen? Ik wil zo'n blauw jurkje."
De verkoopster loopt gewillig met haar mee en vraagt welke maat ze zoekt.
Pruikje lacht onderdaning: "Maakt niet uit!"

Loerend vanuit hun ooghoeken houden de concurrenten elkaar, al razend door de rekken, in de gaten. Wie hangt wat terug? Waar heeft zij die groene top vandaan? Waar vind je die zwarte broeken? Shit, alleen nog maat 44.
"Als jij dat rokje niet neemt, mag ik hem dan?" Het is Pruikje weer, die deze keer een meisje aanklampt dat minstens vier maten dunner is dan zij.
Dit is briljante marketing. Een slimme verkoopstunt. Behoefte creëren. Snel trek ik wat vrijkomende kledingstukken van het rek. Gewoon, voor de zekerheid.

De rij voor de paskamer strekt zich uit tot halverwege de winkel. In een hoek probeer ik me in een grijsgroen floddergeval te wurmen, dat uit twee lagen zijde bestaat. Ik snap niet waar ik mijn hoofd en mijn armen doorheen moet steken. Het kost me een minuut of zeven.
Tijdens het passen van de overige modellen breekt het zweet me uit. De hyena's loeren, komen hijgend dichterbij, zijn in staat me met huid en haar op te eten. Zij heeft zo'n jurk te pakken, grommen ze, en daarom moet ze dood.
Als ik even later naar de rekken loop om wat terug te hangen, duikt Pruikje plotseling op: "Neem je die niet? Mag ik..."

Thuis houd ik een modeshow voor mijn liefje.
"Tja, wel strak," zegt hij over een stretch spijkerrokje.
Ordinair dus.
"Beetje wijd," zegt hij over een oudroze jurk.
Vormloos dus.
Tenslotte show ik het grijsgroene floddergeval. Die kan ik er mee door.
Ik strik het glanzende lint om mijn middel. De rest gaat morgen per direct terug, maar de flodderjurk mag blijven.
't Is tenslotte wel een echte Stella.