Mul mist een man die ze nooit heeft gekend. Arthur 'Killer' Kane, de bassist van de New York Dolls. Een legendarische band uit de jaren zeventig die in vergetelheid is geraakt. Waarom? Niemand kan het zeggen. Pech, lijkt het enige antwoord. Erg in de mode is het niet, maar de Dolls hadden doodgewoon pech.

In een documentaire, uitgezonden door het Amerikaanse Sundance Channel , komt de bassist tot leven. Hij deed in de hoogtijdagen van zijn roem met zijn lange haar, hoge hakken en dramatische make-up nog het meest denken aan een prostituee. Het haar van Arthur Killer Kane is inmiddels aardig uitgedund en heeft geen lust meer om wijd uit te staan.
De bassist is diep gevallen. Hij heeft nooit een cent verdiend aan zijn popsterrenbestaan en zich, bij gebrek aan richting, bekeerd tot de Mormonen. Zijn geloofsgenoten hebben hem een baantje bezorgd in de bibliotheek van de kerk. Arthur heeft duidelijk iets te veel drugs door de aderen laten gieren. Hij lijkt wat traag in zijn hoofd, maar als je hem beter leert kennen begint zijn zenuwachtige kalmte - een vreemde combinatie van overgevoeligheid en rust - te intrigeren. Zijn bibliotheekcollega's, twee miniatuur-vrouwtjes met enorme brillen op hun neus, hebben nooit geweten dat Arthur popster is geweest. Verlegen, keurig rechtop, staan ze voor de camera. Met de minuut beginnen ze meer te glimmen. Die Arthur, een heuse popster, wie had dat ooit gedacht!

Killer Kane droomt in stilte van een reünie met de Dolls. Niemand durft hem te vertellen dat dat onmogelijk is. Maar Arthur krijgt gelijk, het onmogelijke wordt waar. Morrissey organiseert een popfestival en wil de Dolls zien spelen. De bassist maakt zich op om naar Londen te vertrekken, maar eerst heeft hij een instrument nodig. Zijn oude basgitaar heeft hij lang geleden uit geldgebrek naar de bank van lening gebracht. Sindsdien heeft hij elk jaar trouw 170 dollar rente betaald, geen moment bedenkend dat hij ook in één keer 260 dollar kan betalen, waarna de gitaar weer van hem zou zijn. Als een Mormoon-collega de suggestie doet, vindt hij het wel een goed idee. Met wat geleend geld van zijn geloofsgenoten gaat hij op weg om zijn oude gitaar op te halen.

O o, die Arthur. In de Londense hotelkamer stelt hij vast dat hij zulke mooie meubels thuis niet heeft. Een bureau van mahonie! Als het optreden nadert, bedenkt hij dat hij een piratenblouse en een lange zwarte jas wil dragen, waarna hij het goudgerande jaquet van de bell boy uit het hotel leent. Mul houdt haar hart vast, aangezien hij al die jaren geen noot heeft gespeeld. Maar Killer Kane geeft met de Dolls een spetterend, al was het enigszins statisch, optreden. Arthur heeft een speciale techniek waarbij hij onmogelijk tegelijkertijd kan ademhalen en bas spelen. Hij neemt eerst een teug lucht en knalt er dan een reeks noten uit tot hij sterretjes ziet. De Killer is de grote held.

En daarna? Daarna keert hij terug naar de VS. De rockster neemt de bus en meldt zich maandag weer in de bibliotheek: " We are understaffed at the moment ." Hij kan zijn bebrilde collega's niet laten zitten en trouwens, veel meer heeft hij zich niet te wensen. Soms komen dromen uit, zelfs als ze vergezocht zijn.

PS: Twee jaar later zegt Arthur tegen zijn collega's dat hij naar de eerste hulp wil omdat hij zich niet goed voelt. Twee uur nadat bij hem leukemie is geconstateerd overlijdt hij.