Het buffet bestaat uit verschrompelde werkjes van bladerdeeg en kwakjes rijst met een vel. (Sushi?) De wijn is zuur. Allemaal heel sympathiek, want we zijn hier voor een betere wereld. Zodadelijk zal de geheime locatie onthuld worden van een idealistische winkel die louter milieu-, dier- en mensvriendelijke kleding verkoopt. En dan niet stoffig, maar ultra hip. De YOI store. Naarmate ik meer wijn slurp, ga ik er meer in geloven. Briljant! Eindelijk! Dit is de toekomst! Ja, ik begin in de stemming te komen om flink verantwoord te winkelen.

Drie kwartier later is het moreel wat gezakt. Ik verveel me. De uitnodiging leek zo geheimzinnig, maar er gebeurt niets. Waar wachten we op? Misschien is dit het. Zijn we samen een concept, worden we vanzelf een winkel als we er maar in geloven. Prijskaartjes uitdelen om op onze eigen outfit te spelden, kassa laten rinkelen et voilà.
Juist als ik de beste vluchtroute overweeg, begint de presentatie. Er volgt een eindeloos bedankritueel. Dat gaat zo. Hanna: "Ik wil Lot, Daan, Laila, Thomas, Willeke en natuurlijk Pierre heel hartelijk bedanken. Jongens, kom even naar voren!" Daarna volgt de grote wisseltruc en begint Lot aan haar speech: "Graag wil ik Hanna, Daan, Laila..."
Dit spel houden ze met rode konen van de opwinding een half uur vol. Misschien ligt het aan mij dat ik me verveel. Ik begin te vermoeden dat ik de enige ben die geen onderdeel uitmaakt van de organisatie.

Het moment is daar. Eindelijk mogen we in kleine groepjes de wandeling naar de exclusieve winkel maken. En omdat het allemaal fair trade is, moeten we zelf bepalen wie eerst gaat. Ik besluit dat het, wegens groeiend ongeduld, het beste voor mij en de wereld is als ik in het eerste groepje zit.
En dan, wanneer tenslotte de winkel wordt bereikt? Weer een speech (van Hanna, Lot,   of Laila, daar wil ik vanaf wezen.) In vijf minuten door de rekjes, want weinig en niet in mijn maat. Bovenal: we mogen alleen kijken, niet kopen. Misschien heb ik het verkeerd begrepen. Begint die betere wereld bij het níet aanschaffen van de sympathiek geproduceerde kledingstukken.

Het punt is: ik wil wél geloven in dit initiatief, in de nieuwe generatie die bewust wil leven zonder daarbij te veranderen in een ranzige haarbal op blote voeten. Met cynisme kom je nergens. Met idealisme meestal ook niet, maar dan heb je het tenminste geprobeerd. Verantwoord geproduceerd met een beetje klasse, ik denk dat we daar wel degelijk op zitten wachten.

Nou ja, ik kan altijd een andere keer terugkomen. Als de YOI store er dan tenminste nog zit. Want de winkel blijkt ook nog eens geregeld van locatie te veranderen. Het valt niet mee om een betere wereld te realiseren, zeker niet als je hip wilt zijn.