Het hoofd van de grote schrijver komt maar net boven het spreekgestoelte uit. Een cameraman legt het hoofd vast op film. Zondag, Odeon, twaalf uur in de ochtend. Voor de gelegenheid is de Amsterdamse danstempel omgetoverd tot boekentempel. Het ruikt naar verschraald bier en sigaretten. De kater van een ander als ongewenst cadeau.
Met gedragen stem leest Arnon Grunberg voor uit zijn nieuwste roman Tirza. Af en toe krabt hij democratisch aan zijn wang. Voor de rechterwang reserveert hij de rechterhand en voor de linkerwang reserveert hij de linkerhand. Ook grijpt hij regelmatig naar de krullen op zijn voorhoofd. Zijn hand klemt zich dan een paar seconden aan die krullen vast. Alsof hij denkt: wat doe ik hier helemaal alleen? Of: waar moet het heen met de wereld? Nergens heen natuurlijk.
Naast de grote schrijver staat een kartonnen cello in de vorm van een naakt vrouwenlichaam. Je zou ook kunnen zeggen: een kartonnen naakt vrouwenlichaam in de vorm van een cello. De afbeelding staat ook op de voorkant van zijn boek en doet denken aan Picasso. De grote schrijver is niet veel groter dan het kartonnen instrument.

Er is iets merkwaardigs aan de manier waarop de grote schrijver voorleest. Alsof het Nederlands niet zijn moedertaal is, maar een exotische taal die hij op latere leeftijd geleerd heeft. Hij spreekt de r uit als een g. Kracht wordt kgacht. Ook zegt hij sorbétijs, met de klemtoon op de tweede lettergreep.
Het fragment is geestig, maar niemand lacht. Er zijn relatief veel toehoorders met korte haren en brillen. Vaak gaan de korte haren en de bril samen. Ook zijn er toehoorders die geconcentreerd naar hun voeten staren, met deemoedig gebogen hoofd, alsof ze naar een donderpreek luisteren. Elk moment kunnen de pepermuntjes rondgaan. De man voor mij dreigt in slaap te vallen en hangt vervaarlijk schuin op zijn klapstoel. Hij heeft een groot kaal hoofd. Daarnaast zit een vrouw met grijs haar en een zuinige mond. Haar ogen schieten fel heen en weer achter haar brillenglazen. Ze kijkt geen moment naar de grote schrijver, maar houdt de toehoorders in de gaten. Vermoedt zij terroristen onder hen?

Het voorlezen duurt lang. Er komt geen einde aan. Halverwege houdt de grote schrijver plotseling op met voorlezen. Zijn er nog vragen? Van tevoren heeft hij gewaarschuwd: "Als u van plan bent een monoloog af te steken in plaats van een vraag te stellen, maak het dan niet langer dan twee minuten." De bezoekers die een monoloog hadden voorbereid zwijgen. Slechts één man staat op. Hij wil weten waarom de schrijver voor dit fragment gekozen heeft. Daar is geen speciale reden voor.
Dan is de lezing afgelopen en begint de prijsuitreiking. Er was een Tirza-prijsvraag met extreem moeilijke vragen. Mijn vriendin Marieke heeft meegedaan en fluistert: "Ik heb ineens een heel slecht gevoel." De grote schrijver roept haar naam. Het slechte gevoel heeft haar bedrogen. Ze heeft gewonnen. Ze krijgt luchtkussen en een laptop.

Daarna wordt de gewürztraminer uit het boek geschonken. Ik schud handen van mensen die ik niet eerder heb gezien maar die meteen vertrouwd lijken. Ik weet niet of het aan de gewürztraminer of aan de mensen ligt. Er komt een moment waarop de zaal ineens nagenoeg leeg is. Alleen de kartonnen cello in de vorm van een naakt vrouwenlichaam, of het kartonnen naakte vrouwenlichaam in de vorm van een cello, staat er nog. We willen hem redden. Hij moet mee. Dat mag niet. Het instrument is weliswaar van karton, maar toch heel duur.
We gaan naar een café, Marieke, de mensen die ik niet eerder heb gezien en ik. We eten gebakken eieren. Tegen de kater die zich toch nog, tegen de verwachting in, aandient.