Mijn favoriete aerobicsleraar geeft les, maar ik ben er met mijn hoofd niet bij. Achter mij stoomt een geweldenaar met een Amerikaanse vlag om zijn paars aangelopen hoofd, die bij elke stap een indringende lucht verspreidt   - als een hond die zijn geurspoor achterlaat. Fanatiek zwaait hij met zijn armen en zijn grote, oorlogszuchtige passen gaan tegen de muziek in. De geweldenaar neemt veel ruimte in en toch duwt de leegte in mijn rug.
Ik mis het appelvrouwtje.

Ze stond steevast schuin achter me, op de derde rij. Ze had een Engels aandoend hoofdje, met rode, appelige wangen. Haar ogen keken verrassend onschuldig de wereld in. (Waarom verliest bijna iedereen boven een bepaalde leeftijd die blik vol vertrouwen?) Verder was ze aan alle kanten rond, met stevige benen van het trainen.
Soms is het leven te mooi om te verzinnen. Na de les zag ik een keer hoe ze op haar fiets stapte; ze had een rieten mandje voorop en droeg een appelgroene jas. Het leek alsof ze zó naar haar cottage fietste om eieren te rapen, door de boomgaard te dwalen en de verse pie uit de oven te halen.
Tot ze op een dag verdween. Via de spiegel zocht ik vergeefs naar haar vertrouwde verschijning. Was ze verhuisd naar het platteland, definitief geëmigreerd naar Engeland, tragisch gestorven met een verzoenende glimlach om haar mond?

Afgezien van de mysterieuze verdwijning van het appelvrouwtje gebeurt er nooit wat in mijn sportschool. Alle dagen lijken op elkaar en dat maakt het nou precies zo fijn. Het is een veilige, overzichtelijke wereld met vaste rituelen en regels. Na afloop van de les applaudisseren we braaf voor de instructeur, hangen we onze matjes weg en worden de gewichtjes gesorteerd. Daarna samen douchen, net als vroeger tijdens de gymles. Op een vaste plank staan de schoenen op een rij te wachten, alsof de eigenaars massaal hopen op de komst van Sinterklaas. De plank vormt een denkbeeldige markering die je slechts op sokken mag passeren. Iedereen houdt zich daaraan.
Hier bevind ik me in een parallel universum, waar geen zelfmoordterroristen, anti-terreurmaatregelen en moslimfundamentalisme voorkomen. Het ergste wat we ooit meemaakten was de dreigende sluiting van de sportschool, die met man en macht is voorkomen. Het appelvrouwtje was de verpersoonlijking van deze veilige wereld, waar het altijd - net als in een zoetsappige kinderfilm - goed afloopt.

En het komt goed, ook deze keer. Want op een dag is ze er weer. Het appelvrouwtje staat op rij twee alsof ze nooit is weggeweest. Om haar te eren maak ik een extra hoge sprong en de daaropvolgende, dubbele draai is speciaal voor haar. Dag appelvrouwtje, zeg ik in stilte, fijn dat je er weer bent. Ik zou haar rode wangen wel willen zoenen, maar onderneem geen actie.
Ik weet tenslotte niet eens hoe ze heet.