Toen waren de verkiezingen voorbij en kon het grote analyseren beginnen. Wat had Wouter Bos fout gedaan? Waar ging het mis bij de PvdA? Hoe kon de gedroomde premier zo diep zakken... Ik vraag me af of er iemand in Nederland te vinden is die wél vindt dat Bos weet waar hij voor staat. Misschien weer eens tijd voor een peiling.

Hoe zou het zijn om Wouter Bos te zijn? Pardon, Wouter, de voornaam volstaat. Lijkt me welhaast ondoenlijk met enige zin in de dag uit je bed te stappen als je 's ochtends een gezicht in de spiegel ziet dat zo weinig verraadt - en wat het verraadt, voorspelt weinig goeds. Ik hoorde van de week op televisie dat Bos te veel glimlacht. Een vrolijk gezicht lijkt me aanbevelenswaardig - zeker temidden van al die afgetobde politieke koppen - maar nu blijkt dat een glimlach een geheel verkeerde indruk kan wekken. Dat je beleefd bent, bijvoorbeeld. Dat je geen keiharde politicus bent die zijn tegenstanders rouw lust. Dat je aardig bent, die suggestie is misschien nog wel de ergste. Nee, achter een glimlach moet wel sluwheid, schijnheiligheid en politiek gedraai schuilgaan. Het feit dat hij zich weigerde uit te spreken voor een linkse coalitie bevestigt dat alleen maar. Wouter Bos neemt de kritiek glimlachend in ontvangst. Zie je wel.

Dat kontje van Wouter Bos, is dat er eigenlijk nog? Of is dat even hard gezakt als de PvdA in de peilingen? U weet wel, die peilingen waarin Geert Wilders nauwelijks voorkwam, de SP wel won maar een stuk minder en het een nek aan nek race tussen Balkenende en Bos zou worden. Wie stemt Maurice de Hond weg?
Een paar jaar geleden, toen De Hond nog de onstuitbare opmars van Wouter Bos peilde, kaartte Astrid Joosten tijdens een televisie-interview de knappe verschijning van de PvdA-voorman aan. Met een charmante glimlach stelde Bos vast dat niets zo oud maakt als werken in de politiek. Wacht maar, lachte hij, tot je me over een paar jaar ziet. Die voorspelling was behoorlijk accuraat. Het haar van Bos verschoot bijna even snel van kleur als dat van Leland Palmer in Twin Peaks, en bij elke voorspelde verloren zetel kreeg de partijleider een rimpel cadeau.

Een belangrijk detail wordt echter over het hoofd gezien. De wallen van Wouter. Politiek commentatoren stelden weliswaar vast dat die wallen tijdens de verkiezingscampagne met de dag groeiden, maar ze zagen daarbij de áárd van die wallen volledig over het hoofd. Welke wal was het grootst? Juist. Zijn linkerwal. Wouter hoefde zijn voorkeur voor een linkse coalitie helemaal niet uit te spreken. Zijn gezicht sprak boekdelen. Als hier iemand bereid is zijn verantwoordelijkheid te nemen is het deze politicus wel. Wouter kan met een gerust hart in de spiegel kijken.