Eigenlijk mag ik het tijdschrift niet lezen want ik heb geen kind en of ik ambitie heb, weet ik niet zeker. Lof belandt ongevraagd op de eettafel, de Albert bezorgservice doet het cadeau. 'Voor moeders met ambitie', luidt de ondertitel van het blad. Wel lekker dat de doelgroep voor het lezen alvast flink wordt afgebakend. Het grote ergeren kan beginnen.
Voor wie nog niet helemaal begrijpt wat het nieuwe tijdschrift beoogt, geeft de rest van de cover antwoord. Zo wordt een artikel aangekondigd met 'Nieuw! De combivrouw, ze doet het gewoon'. Interessant, hoe de werkende moeder evolueert in de vrouwenbladen. Eerst schotelden ze ons superwezens voor die alles tegelijk konden, zodat lezeressen - met of zonder kinderen, ik had er tenminste net zo goed last van - zich danig mislukt voelden. Daarna riepen de vrouwenbladen dat we echt niet alles tegelijk hoefden te kunnen omdat we daar overspannen, pardon burn-out, van raakten. En nu vertelt Lof ons dat we het toch gewoon allemaal tegelijk moeten kunnen.

Er komen van die enge termen om de hoek zodra het over de al dan niet werkende moeder gaat. Ik word altijd een beetje misselijk van het woord 'zorgtaken', alsof je groencontainers tot de bodem schoon moet schrapen in plaats van tijd met het kind doorbrengen dat je voor je eigen plezier gemaakt hebt. (Dat heet quality time, wat 'te weinig tijd' betekent maar dan positief.) Net als mijn maag opspeelt van het sociale leven dat iedereen er ineens op na schijnt te houden, naast werk en kind. Ingewikkeld en een tikje beangstigend klinkt dat, ik heb liever gewoon vrienden. Zo heeft ook niemand gewoon meer een baan, maar een carrière. Terwijl het allemaal niet zo uitgekiend is, ook al lijkt het nog aardig wat als je al je banen op een rijtje zet en daar cv boven typt. We moeten carrière maken en een sociaal leven onderhouden en zorgtaken uitvoeren en dat moeten we gewoon doen in plaats van er tegenop te zien, aldus Lof.
Verder meldt de voorkant van het tijdschrift dat ambitie is 'durven doen waar je goed in bent'. Jemig. Ik dacht dat je talenten moest zien te ontwikkelen die je bij nader inzien niet blijkt te bezitten, vandaar misschien dat het met die ambitie niet zo wil lukken. Lof meldt ook nog dat 'onze kinderen' slimmer en socialer zijn dan wij en noemt onze opvolgers 'generatie Einstein'. Je zou denken dat dat alle ambitie in één klap om zeep helpt, maar de trampolinespringende carrièremoeder op de voorkant heeft daar geen last van. Blij houdt ze een mobieltje aan haar oor en een enorme werktas in haar hand, terwijl haar Einstein-dochtertje net een tikje hoger springt dan zij. Quality time met haar kind doorbrengen en contacten onderhouden en werken, ze doet het gewoon!  

Een blad dat prijsgeeft voor wie het wordt geschreven is als een heks die haar geheime toverformule onthult. Dat doe je niet. Bovendien is alle magie in één klap verdwenen.
Ik gooi het tijdschrift met een boze boog in de papierbak. Het is niet voor mij dus dan lees ik het ook niet.