De verwachting waren wellicht te hoog. Mogelijk te veel over de film gehoord. (Schitterend! Fantastisch!) Iets te veel chips krakende kinderen in de zaal. Scherm te klein. En misschien, heel misschien is Earth een knap gemaakte film waar toch iets aan ontbreekt.

Zich luidruchtig voortbewegende stellen en gezinnen - de trap dreunt na als ze afdalen - met een snoepvoorraad onder de arm waar je de oorlog mee door komt, zoeken naar vrije plaatsen. Een man in een afgedragen leren jack, met achterop de tekst 'bodyhealthlife' , verkondigt hard: "Hier hebbie een plekje voor z'n vieren!" En dan moet de voorstelling nog beginnen.
Als eenmaal het eerste ijsbeerjong in beeld verschijnt, dat koddig van een sneeuwhelling afglibbert, zijn de ooohs en aaahs niet van de lucht. Waarom moeten mensen alles wat ze denken en voelen direct uiten? Waarom niet in stilte constateren dat het ijsbeertje vertedering opwekt? Er bevangt mij een gevoel dat ik met snijdende scherpte van vroeger herken: ik wil hier niet bijhoren, ik ben niet zoals zij. Wat doen we hier met z'n allen opgepropt in een zaaltje vol dampende windjacks en wasemende lichamen, starend naar een scherm dat niet veel groter is dan een diascherm? Rare wezens zijn het, mensen, die koste wat kost vermaakt willen worden en het liefst met z'n allen tegelijk. Met mijn ogen vastgeklonken aan de dikke wollen ijsbeervoeten wil ik geloven dat dat ene element exclusief is, dat niemand ze ziet zoals ik ze zie.
In het krakende duister dringt de gedachte zich aan me op dat het juist iets is om jaloers op te zijn, het gebrek aan schaamte, de schijnbare afwezigheid van het verlangen uniek te zijn, de tevredenheid waarmee de bioscoopgangers zich overgeven aan hun universele gevoelens van het moment. We willen voor die dieren zorgen, we vinden ze schattig. Zonder die gedeelde vertedering zou de soort niet overleven.

De film maakt een trektocht over de aarde, volgt een kudde olifanten op zoek naar water, een zwerm vogels die de Himalaya probeert over te steken, bultruggen die de zeeën trotseren om voedsel te vinden. De makers lijken puur de schoonheid te willen registreren en het is allemaal heel mooi, zo mooi dat mijn oogleden beginnen te zakken en een onbeheersbare gaapneiging zich van me meester maakt.
De filmploeg van Earth laat zich verleiden om er toch nog een halfslachtig moralistisch eindje aan te breien. Ik kan het woord klimaatverandering niet meer horen en denk alleen maar 'ja ja ja, nu weten we het wel'. Had dan die andere bijzondere diersoort volmondig toegelaten in de film. Je weet wel, de soort die rondrijdt in koolmonoxide uitstotende vehikels, die films maakt over de wonderschone natuur en diezelfde natuur blijmoedig om zeep helpt.
Als Earth afgelopen is, zet de kudde zich in beweging. Ik sluit aan achter de leren bodyhealthlife -rug. Ik wil naar huis, net als hij.