Normaal gesproken moet je maar hopen dat een dag betekenis krijgt. Bij het opstaan kan het alle kanten op. Je rukt de gordijnen open: grauw weer. Je zet je computer aan: spam. Het werk wacht.
De dag is onbetekenend begonnen, maar het kan nog. Een telefoontje dat de wereld op z’n kop zet. Een briljant idee. Een pakket uit een vreemd werelddeel, dat door een gezellige postman wordt bezorgd. Hoop, lieve mensen.

Maar sommige dagen, há, die zijn van zichzelf al historisch. De lucht kan nog zo grauw zijn, de mailbox vol gespamd en het werk opgestapeld, het maakt hoegenaamd niets uit. Je zit gebakken, wat er ook gebeurt.
20 November was zo’n dag. De inauguratie van de eerste zwarte Amerikaane president. (Al vind ik Afro American net wat stoerder klinken.) De eerste cynische stukken - ‘Obama kan de verwachtingen nooit waarmaken’ - verschenen alweer in de immer optimistisch ingestelde Volkskrant, maar die sloeg ik gewoon over. Ik zat juichend voor de buis. Dan maar naïef.
Lekker veilig trouwens, om te waarschuwen voor al te hoge verwachtingen. Of de president faalt en dan heb je gelijk gekregen. Of hij faalt niet en dan valt het mee - zal ook niemand je te hard om vallen, zo groot is dan de opluchting. Realistisch zijn, is geen kunst. De kans dat een visionair met grootse toekomstplannen struikelt, is altijd groter dan dat hij huppelend de trappen bestijgt. Visonairs durven risico’s te nemen, daar zijn ze voor.

Historische dagen hebben iets verslavends. Op 20 november keek ik 8,5 uur televisie, net zo lang tot ik van de pixels op het scherm geen sluitend beeld meer wist te maken. Eerst het begin van de ceremonie, waarvan ik de aankondigingen nog het mooist vond: ‘Ladies and gentlemen, the honourably...’ Dan het uitspreken van de eed.  Ik heb zo’n vermoeden dat de functionaris die de zinnen foutief voorkauwde, niet opnieuw wordt gevraagd voor dit klusje. Die arme man wordt over tien jaar nog zwetend wakker. (Zijn echtgenoot: “Honey, did you have that dream again?”)
Dan Obama’s speech, zo prachtig galmend voorgelezen dat het contrast met zijn voorganger wel erg pijnlijk werd. Bush, weet je nog? Stond er tijdens zijn speeches bij als een verdwaalde marionet die slechts kon hopen dat er aan de goede touwtjes werd getrokken. Zijn angstig heen en weer schietende eksteroogjes leken te zeggen: geen idee waarover dit gaat. Nu mag hij lekker naar zijn ranche in Texas en hoeft hij nooit meer vervelende nota’s te lezen.

Ik bleef net zo lang voor de televisie zitten tot CNN was aanbeland bij de kledinganalyse van de nieuwe first lady. O heerlijk, laten we het uitgebreid gaan hebben over de kleur geel van Michelles manteltje. Een kale mode-homo met een bril halverwege zijn voorhoofd deed via een satellietverbinding verslag van wat ‘de fashionata’s’ (klinkt als een afscheidingsbeweging) vonden van de outfit. Dat oordeel viel mild uit. Misschien een beetje te ‘5 o’clock-ish’ voor het moment van de dag, maar ach. O en het feit dat ze haar dochters niet in bijpassende setjes had gestoken, pleitte enorm voor mrs. Obama.
Daarna moest ik het gevecht tegen de slaap als verloren beschouwen en capituleerde ik mezelf het bed in. Het was toen trouwens al ver na twaalven, dus eigenlijk had ik twee historische dagen meegemaakt. Die nemen ze me mooi niet meer af.