Angry young women hebben de toekomst. Dat lees je alleen al af aan dat Engels; zoals bekend rukt deze taal binnen ons grondgebied elk jaar verder op en zal Nederlands over een decennium slechts een curiositeit zijn die hoogstens op een enkele achterafschool nog gedoceerd wordt als bijzonder bijvak. Een beetje zoals je nu bij hoge uitzondering op de middelbare school Fries kunt kiezen, mocht je eens gek willen doen.

Vroeger waren het angry young men die alle ogen op zich gericht wisten, maar die tijd is voorbij. Angry young women, let op mijn woorden, mark my words, staan klaar om het stokje van hen over te nemen. Ik heb me dus danig voorgenomen om vooral niet milder te worden met de jaren. En ik moet zeggen, ik ben best wel angry, al ben ik dan niet meer zo jong. Alhoewel, aangezien veertig het nieuwe dertig schijnt te zijn en ik nog niet eens veertig ben, zou je kunnen zeggen dat ik technisch gesproken nog in de twintig   ben - twenty something! Angry, young en een woman, wat wil je nog meer?

Lekker boos sla ik mezelf door het leven, tot een vriendin mij een confronterende vraag stelt. Hoe ik denk over de 9-tot-3-baan? Ik moet even schakelen, aangezien ik net een maand in India heb gebivakkeerd, waar ze meer zijn van het van 7-tot-12-uur-'s nachts-concept, maar dan begrijp ik: aha, werken tijdens schooltijden.
Het valt stil. De pijnlijke stilte duurt voort. Ik open mijn mond, maar er komt niets uit, nog geen boos begin van een zin. Ik ga mijn eerdere meningen af in de hoop dat daar wat bij zal zitten, maar nee, niets. Er komen angstaanjagende woorden naar boven als enerzijds, anderzijds. Ik begin te wikken en te wegen, terwijl mijn vriendin vergeefs wacht op een smeuïge oneliner. Ben ik nou angry of hoe zit dat?

Na een kwartier heb ik ongeveer het volgende bedacht. De 9-tot-3-baan is een lapmiddel. Als de naschoolse opvang van bevredigend niveau was in Nederland zouden we deze verkorte banen niet nodig hebben. Nu halen ouders hun kind liever uit school dan ze in een busje te laten afvoeren voor weer een middagje knutselen met wc-rollen. Ik vermoed dat er niet veel vaders te vinden zijn die van deze deeltijdconstructie gebruik zullen maken, dus in de praktijk hebben we het hier natuurlijk over moeders. Lekker wel. Opgelucht kijk ik mijn vriendin aan. Echt boos kun je het nog niet noemen, maar ik kom in de buurt.

'Dus je bent erop tegen?' vraagt mijn vriendin verheugd. Uhm, nee, dat nou ook weer niet, boor ik haar hoop de grond in. Vrouwen nemen elkaar al genoeg de maat. Mij lijkt het niets, zo'n 9-tot-3-baan, aangezien ik rond drie uur pas goed op gang begin te komen, maar als het anderen wel bevalt, waarom niet? Het adagium 'leven en laten leven' slik ik nog net in, maar het scheelt niet veel.
Mijn vriendin kijkt inmiddels heel somber. 'Maar wat vind je nou werkelijk?' doet ze nog een laatste poging. Als ik een lange zin met veel enerzijds-anderzijds begin, dreunt ze de deur definitief achter zich dicht. Die is boos. Zij wel.
Het valt niet langer te ontkennen. Ik begin te vrezen dat het zover is. Ik ben ouder en milder geworden. In het Nederlands.