Ik heb de ideale manier ontdekt om Kerstmis te vieren. En om de vredesgedachte vast te houden wil ik die met liefde delen.
Feestdagen, ja! Nieuwjaar vieren kost me geen enkele moeite, rond 31 december word ik vanzelf hopeloos nostalgisch en enorm blij, een combinatie die leidt tot veel dansen, overdadig champagne drinken en - de volgende dag - een aangenaam katerig terugkijken.
Kerst ligt ingewikkelder. Niet dat ik tot de cynici behoor die het onzin vinden de kerstdagen feestelijk door te brengen en het liefst doen alsof er niets aan de hand is. Waarom zou je je ineens gaan uitsloven terwijl het dagen zijn als alle andere? Nou, bijvoorbeeld omdat we anders nooit meer een feestje vieren. Kijk, als dezelfde kerstcynici nou degenen waren die op elke andere willekeurige dag spontaan de champagne laten knallen en dertig vrienden uitnodigen om tot diep in de nacht te dansen op It's raining men, zou ik hun vermoeide gezucht voor lief nemen. Maar in de praktijk worden de rest van het jaar nauwelijks feestjes gevierd. Tijdens het kerstritueel komen we tenminste weer eens op het idee om iedereen die we aardig vinden te inviteren. (En zo je wilt stil te staan bij de geboorte van Jezus, maar dat is weer een ander verhaal.)
Alleen, twee dagen zijn er één te veel. Mijn probleem is niet dat ik tegen Kerstmis opzie, maar me er elk jaar weer te veel op verheug. Iets wat enkel tot teleurstellingen kan leiden omdat het welhaast onmogelijk is twee dagen de stemming hemelhoog te houden. Als ze maar lang genoeg duren, beginnen feestjes minstens zo zwaar op de maag te liggen als de kerstrollade waar je tegen wil en dank van door blijft eten.

Gelukkig heb ik nu de formule in handen om beide kerstdagen tot het einde toe feestelijk door te brengen. Je hebt er allereerst een aardig virus voor nodig. Vervolgens zorg je dat je dit virus een paar dagen voor kerst oploopt, zodat het zich rond het naderende einde van kerstdag één openbaart. Gevolg: je verlaat het eerste feestje nét voordat de landerigheid vanwege de aanstaande tweede kerstdag zich aandient. Daarna slaat het virus definitief toe en voel je je zo ziek dat je denkt het feestelijk samenzijn op 26 december op je buik te kunnen schrijven. Effect: je verheugt je helemaal nergens meer op. Na een helse nacht en dagdeel hijs je je rond half vier 's middags in de auto om jezelf naar het volgende kerstadres te laten rijden. En daar breng je het feest noodgedwongen door op de bank.

Zo verging het mij, dit jaar. Vanaf een afstandje zag ik toe hoe mijn familie zich luid discussiërend tegoed deed aan de roodbaars in basilicumsaus, de enigszins papperige citroentaart tot lekkerste nagerecht aller tijden verklaarde en elkaar daarna finaal afmaakte met pokeren. Ik voelde me net als vroeger, toen ik lekker veilig ziek lag te wezen in de donkere voorkamer terwijl de rest van het gezin onder het lamplicht in de achterkamer avondat en de dag doornam. Vanonder een dekentje, dat is de ideale manier om Kerstmis te vieren.