- "Bevalt het een beetje, freelancen?"
- "Voel je je nou nooit eenzaam?"
- "Moeilijk zeker, om jezelf aan het werk te zetten?"

Ach mensen, het vrije leven! Neem vandaag. Zodra ik uit bed kom, zet ik mijn computer aan. Twaalf stappen en dan ronkt de Mac me uitnodigend toe. Mijn vingers jeuken, maar het is beter eerst wat cafeïne te nuttigen en de krant uit te pluizen - ik moet tenslotte op de hoogte blijven. Daarna schuif ik in badjas direct achter het toetsenbord. Ik voel dat dit een goede schrijfdag gaat worden.

Net als ik de eerste woorden heb gelanceerd begint de computer kleine plop-geluidjes te maken. Mail! Daar moet ik me echt even op concentreren. Aangezien mails enkel scherp en origineel geformuleerd de deur uit mogen - 'het is toch je visitekaartje' - ben ik er twee uur druk mee. Bovendien krijg ik steeds bericht terug en het zou onbeleefd zijn geen antwoord te geven.
Wanneer ik me aan het serieuze werk wil zetten, belt een vriendin die ik al veel te lang niet gesproken heb. Ruim een uur later voel ik de inspiratie opborrelen. Ik ben er klaar voor. Nou ja, nadat ik gedoucht, aangekleed ben en de was in de machine heb gegooid. Daarna nog even sinaasappels uitpersen in het kader: houd de freelancer gezond. In alle drukte ben ik trouwens compleet vergeten te eten. Eigenlijk is het beter meteen een broodje te verorberen, zodat ik daarna lekker ongestoord kan doorbuffelen. Zul je net zien dat het brood op is en met een knorrende maag schrijven gaat niet. Even een frisse neus halen? Helemaal geen slecht idee...

Na de lunch ga ik vol energie aan het werk. Alleen eerst nog even tandenpoetsen voor het frisse gevoel. En o ja, de centrifuge aanzetten. Daarna is het al weer bijna tijd voor de aerobicsles van half vier, essentieel om de matig verzekerde freelancer rsi-vrij te houden. Aangezien de sportschool recht tegenover Albert Heijn zit, kan ik net zo goed in één moeite door boodschappen doen voor het avondeten. Dat scheelt weer tijd. En ach, als ik toch in de stad ben, waarom zou ik dan niet een bezoekje aan de boekwinkel brengen? Van wat inspiratie is nog nooit iemand minder geworden.
Als ik eind van de middag thuiskom, snijd ik snel de groentes voor straks en haal ik de was uit de machine. Heb ik dat vast gehad, zodat ik de rest van de avond ongestoord kan schrijven.

Maar om nog even terug te komen op de vraag. Ik vind het heerlijk dus hè, freelancen. Hoeveel tijd ik wel niet kwijt was aan vergaderen. En wat denk je dat het scheelt aan reistijd, elke dag? Hopeloos vermoeiend ook, de hele dag collega's om je heen. Als ik daar nog aan denk! Nu kan ik fijn zelf mijn dag indelen. Lekker alleen, word ik tenminste niet voortdurend uit m'n concentratie gehaald. Nee hoor, ik zou niet anders meer willen. Elke ochtend zit ik weer vrolijk achter mijn computer, geen enkel probleem. Schrijven is toch fijn?