Hè hè. De collega's van Peter de Vries kunnen eindelijk weer ademhalen. Ze konden er namelijk niets aan doen, dat ze een week lang massaal aandacht besteedden aan een moordzaak die weliswaar opgelost leek, maar toch eigenlijk, vonden ze, niet de moeite van het vermelden waard was.
De tussen-R in de naam van meneer De Vries, daar hielden ze desondanks trouw aan vast. Die R. schijnt voor Rudolf te staan. Peter Rudolf uit Aalsmeer. Amerikaanse media lieten de R. gewoon weg en terecht. Hij heeft hem niet nodig, meneer De Vries. Hij is het niet, die R. Te frivool, te zwierig. Zoals ik ook nog steeds het gevoel heb dat hij het niet helemaal is zonder snor, al schijnt die er al ruim drie jaar af te zijn.

'Waar is de beschaving gebleven?' wanhoopt de zaterdagbijlage van de Volkskrant. O hemeltje. Vervolgens wel weer bij gebrek aan verbeeldingskracht het artikel geïllustreerd met stills uit het programma van meneer De Vries. Er wordt gesteld dat de afname van het begrip voor de dader karakteristiek is voor deze tijd. Ik heb het niet verzonnen, het staat er echt. Ook zijn er zinnen in te lezen als 'de tijden zijn veranderd, net als de media'. Andermaal o hemeltje.
Zo presteert dezelfde krant het om een dag na de uitzending achterop een semi-kritisch stukje te plaatsen, waarin wordt gerept van het aan de schandpaal nagelen van Joran van der Sloot, en tegelijkertijd keihard de krant te openen met de scoop van de misdaadverslaggever. Rijkelijk geïllustreerde met stills uit het programma van meneer De Vries, dat spreekt voor zich.
Peter de Vries weet met zijn team een moordzaak op te lossen en wat doen zijn tv-collega's, die hem bij gebrek aan een eigen scoop tandenknarsend interviewen? Kritische vragen stellen om hun onvermogen te maskeren. Is de moordzaak nu wel echt opgelost? Heeft het Openbaar Ministerie wel een zaak? Is de verklaring van beroepsleugenaar Joran - zelfs Nova liet de achternaam gezellig weg - wel wat waard? En anders valt er altijd nog wat aan te merken op de stíjl van De Vries. Groen van ergernis maar immer beleefd gaf hij zijn luie collega's het enig denkbare antwoord: hij had zijn werk toch aardig gedaan en het was nu aan justitie om de zaak tot een goed einde te brengen. Zo zat Lex Runderkamp, de misdaadverslaggever van het NOS-journaal, in een tweegesprek aan zijn journaal-collega   uit te leggen hoe het stond met de scoop van zijn collega De Vries. En vooral: hoe we die moeten duíden.

Het punt is: er valt niets te duiden. Mensen houden van verhalen. We schamen ons voor onze nieuwsgierigheid, maar dat hoeft niet. We hebben verhalen nodig. We vertellen elkaar verhalen om het leven mooi en spannend en soms een tikje huiveringwekkend te maken. Een blinde vlek weerhoudt ons ervan met een verborgen camera naar onszelf te kijken en daarom hopen we door de verhalen van anderen te ontdekken wie we zijn. Het is eigenlijk niets anders dan wat journalisten doen. De waarheid bestaat niet, alleen het verhaal dat we ervan maken.

Ik vond het een prachtig verhaal, dat meneer De Vries ons vertelde. En dat hij het bracht met een moraal aan het eind maakte het alleen maar mooier. Sensationeel? Amerikaans? Nee, eerder een tikje oubollig en oer Nederlands. Eigenlijk zijn alleen de te witte tanden van meneer De Vries onvervalst Amerikaans. Ondanks zijn opgefriste uiterlijk blijft hij de enigszins stijve, kreukvrije man die nooit echt vlot en flitsend wil worden. Houden zo. Meneer De Vries kan scheren wat hij wil, maar de voormalige beharing schemert nog altijd door de geschoren bovenlip heen en schreeuwt: Peter, ik ben het, je snor!