Vanavond gaat de rode loper uit, de camera's zoemen, de fotografen flitsen en roepen: "Heleen, hier!" "Heleen, kijk even deze kant op!"
Meer dan vierhonderd mensen hebben zich verzameld in de Amsterdamse club Rain voor de grote ster van de avond, Heleen van Royen, die haar roman De verlossing presenteert. Zoals een ster betaamt, arriveert Heleen als laatste, in een enorme zilverkleurige trailer waarmee ze door het land gaat touren. Ze draagt een strapless avondjurk met borduursels en houdt haar knappe hoofd hoog. De zaal juicht als ze haar entree maakt.
Jan Mulder en Linda de Mol spreken haar toe. Dit is haar avond! Schrijven is lijden? Welnee, Heleen tikte haar derde bestseller aan de rand van haar Portugese zwembad. De uitgeverij kuste ondertussen haar gelakte tenen - al was het maar uit angst dat ze weer van uitgeverij wisselt.

Hulde aan Heleen! Met haar opmerkelijke krakerige stemgeluid - ze klinkt alsof ze zwaar verkouden is en elk moment haar stem kan kwijtraken - bedwelmt ze de zaal. Zij speecht, wij bewonderen, dat is de rolverdeling en we doen het allemaal met liefde. Ze vergelijkt de totstandkoming van haar boek met de geboorte van een kind, maar zelfs dat is haar vergeven. Al roepen alle schrijvers 'het is toch je kindje', Heleen voert de metafoor onbekommerd tot in het oneindige door. En wij? Wij lachen, want het is Heleen.

De kinderen van Heleen zijn al even professioneel. Ook zij staan op het podium vanavond en weten wat er van hen wordt verwacht. Haar dochter draagt een zelfde soort avondjurk en lacht haar beugeltje bloot, haar zoontje kijkt onbekommerd de zaal in. Geen spoortje verlegenheid. Nog een paar jaar en ze kunnen zo de fakkel van hun moeder overnemen.

De enige die zich niet op zijn gemak lijkt te voelen is Ton, de man van Heleen. Zelf is hij als tv-presentator ook een bekende Nederlander, maar lang niet zo bekend als zijn vrouw.
Ton heeft zich achter op het podium geposteerd en kijkt strak voor zich uit. Met zijn blonde poedelkapsel zou je hem zo voor de portier van de schrijfster aanzien. Zijn colbertje en flodderige bloes wekken de indruk dat dit zijn enige 'nette kleren' zijn. Hij moet op het laatste moment gedacht hebben: ik fleur het geheel op met een riem. Om zijn broek zit namelijk een brede, opzichtige cowboyriem. Ton zweet overvloedig en ziet rood. Tussen hem en Heleen zit een halve meter, maar ze maken geen contact.

Ook Ton krijgt het woord. Hij mag alleen huishoudelijke mededelingen doen, meldt hij. De ironisch bedoelde opmerking komt er licht verongelijkt uit. Hij begint elke zin met 'goed'. "Goed, dan wil ik verder alleen nog even zeggen dat de drank tot elf uur gratis is..."
Vroeger had hij een zwaar Amsterdams accent, maar dat is vakkundig weggepoetst.
In een vorig leven presenteerde hij met dat accent openbare discussieprogramma's bij de Amsterdamse zender AT5 en wist niemand wie zijn vrouw Heleen was. O, de manier waarop die pitbull met zijn poedelkapsel zich in de strijd wierp, midden tussen de schreeuwende Amsterdammers die luid kankerend de microfoon opeisten! Dat was ware televisie.

Mijn hart gaat uit naar Ton. Na de presentatie roepen de fotografen om een kus. En hij doet het, Ton, hij kust Heleen op commando. Zijn mond raakt die van haar en toch lijkt hij nog steeds alleen.