Aan mijn onbekende lezer,

Reizen met de trein in India is ludiek te noemen. Het principe is als volgt: je stort je met z'n allen op een klein uitgevallen treindeur en ramt daarbij met diverse ledematen in elkaars gezicht, zonder daarbij je goeie humeur te verliezen. Daarna stort je je op de zitplaatsen, die op miraculeuze wijze binnen een paar minuten allemaal bezet zijn. Desalniettemin slaagden Aanstaande en ik erin om een plek te bemachtigen. Ik geloof dat ik in de Darwinistische strijd om het survivallen toch een eind kom. Maar dan. De trein sukkelt met dertig kilometer per uur voort, roetzwarte dieselwolken maken het zicht troebel en benemen je de adem. Stations worden niet omgeroepen, op piepkleine bordjes staat aangegeven waar je je bevindt. Zo stapten we toch nog, ondanks navraging, op het verkeerde station uit. We konden maar net op tijd ons weer naar binnen ellebogen. Maar ook hier geldt de Indiase stelregel: alles loopt altijd mis en toch komt alles altijd goed.

*

Toen ik vanochtend, verward door mijn laatste droom, wakker werd, moest ik denken aan de recente voorspelling van een tarotlezeres. Deze waarzegger was ingehuurd ter ere van een bruiloft. Ze rookte en droeg make-up, wat ik geruststellend vond. De vorige handlezer die ik consulteerde, eveneens op een feestje, staarde heel lang in mijn hand en zei toen somber: "Ik zie één groot vraagteken." Ik geloof niet in waarzeggerij, maar vreesde de rest van de avond een vroege dood.
Met een mengeling van vrees en ongeloof stelde ik de tarotlezeres dus de volgende vraag: hoe breng ik het schrijven tot een goed einde? Toen bleek dat ik de kaarten die ik had getrokken zelf moest interpreteren   - zo kan ik het ook, dacht ik mokkend. Een helderziende hoort toch te voorspellen dat je vijf kinderen krijgt, ook al ben je aan de pil en niet van plan die ooit uit het raam te werpen? Zij legde mij de kaart van de vriendschap voor, ik begon mijn grote giswerk. Met de beste wil van de wereld kon ik er geen draai aan geven; schrijven was nu net één van de dingen in het leven die ik per definitie alleen deed. Een paar maanden later kwam ik M. tegen, werden we vriendinnen en schreven samen een boek.

*

Aanstaande noemt me de Dogwhisperer omdat alle honden van India als vliegen op mij afkomen - vooral de schurftige en stinkende onder hen. Ik weet niet wat ze van me willen. Eten, aandacht, absolutie? Sinds ik heb gehoord dat je hondsdolheid kunt oplopen aai ik ze toch wat minder enthousiast.
Al zijn de honden hier altijd nog schoner dan de gemiddelde westerling. Reizigers uit de eerste wereld verkeren in de veronderstelling dat ze verlicht raken door blootvoets op Indiase bodem te aarden, ranzige kleren te dragen en hun rastaharen eens in de twee maanden te wassen, voor zover nog van haren te spreken is. Een merkwaardige vorm van decadentie waar Indiërs zich zelf nooit aan zouden wagen. Alleen boeren lopen er in hun ogen zo viezig bij. Waar moet dat heen? Nergens heen, geloof ik.