De echte man is nooit weggeweest, maar nu bestaat hij weer officieel. Hè gelukkig, heel Nederland haalt opgelucht adem. 'Remanciperen' is de term die marketingfiguren verzonnen hebben. Als we maar vaak genoeg lezen over de remanciperende man, die een baard draagt en het testosteron lekker laat gieren, gaan we er vanzelf in geloven. En dingen kopen, want daar gaat het natuurlijk allemaal om.

Eerst hadden we de metroseksueel, die door trendwatchers gepresenteerd werd als een nieuw fenomeen. ("Wat doe je?" "Oh, ik watch een trend." Voor zover ik weet, hoef je niets te kunnen om trendwatcher te zijn. Gewoon roepen dat je het bent en veel trends signaleren, in de trant van: grijs is het nieuwe zwart, dat is alles.) Kort gezegd kust de metroseksueel zijn vrienden bij het weerzien, smeert hij dagcrème omdat hij bang is voor rimpels en roept hij bij het zien van een potentieel paar nieuwe gympen niet per definitie 'ik heb al schoenen!' Nou bestonden dit soort mannen al jaren, alleen moest er nog even een slimme term voor gevonden worden, eentje die hen aanspoorde nog meer dagcrème en nieuwe schoenen te kopen. Eigenlijk moest hij ook naar de schoonheidsspecialist, overtollige haargroei weg laten laseren en mascara gebruiken, maar dat is nooit gelukt.
Dat is het meteen probleem met de uitvinders van dit soort trends: ze overdrijven altijd zo. De metroseksueel die zij ons voorschotelden, ben ik althans nooit in het echt tegengekomen. Ik ken geen man die er zo uitziet als über metroseksueel David Beckham. Of het moesten zijn voetbalmaten zijn, maar die gaven al te veel geld uit in de PC. Marketeers moeten het hebben van stereotypen, die houden de wereld overzichtelijk en de consument tevreden.

Ondertussen is de boodschap wel degelijk aangekomen. De man is oprecht gaan geloven dat hij aan zijn uiterlijk moet werken. Ja, verzorging schijnt voor de metroseksueel heel belangrijk te zijn. En dan hebben we het niet alleen over de buitenkant. Hij geeft namelijk de ruimte aan zijn zachte - zo je wilt, vrouwelijke - kanten. Het zou natuurlijk best prettig zijn, voor vrouwen dan, als mannen zich wat minder macho gedragen en de verzorging van huis, haard en kinderschare nu eindelijk serieus nemen. Punt is: ze doen het niet, ze kijken wel uit. Ze hebben hoogstens een 'papadag' ingevoerd, verder wil het met die verzorgende kant niet zo lukken.

Net op het moment dat een fundamentele crisis dreigde, hebben trendwatchers daarom de remancipatie uitgevonden, voor alle mannen die nog steeds niet tegen hun baas hebben durven zeggen dat ze minder willen gaan werken. Als de vrouw van de mislukte metroseksueel schreeuwt dat hij nu eindelijk eens iets in het huishouden moet doen, de oppas regelen of nieuwe kleren voor de kinderen kopen, hoeft hij zich niet langer schuldig of mislukt te voelen. Hij kiest voor deze lifestyle en is er trots op.
Eigenlijk voor zijn vrouw ook wel zo prettig. Zij weet diep in haar hart toch al lang dat het emancipatieproject definitief mislukt is en van almaar ruziemaken wordt het niet gezelliger in huis. Bovendien, als ze maar vaak genoeg in de vrouwenbladen over remancipatie leest, gaat ze vanzelf verlangen naar een echte man. Eentje die zijn vrienden gedag kust, dagcrème smeert en twee keer per jaar nieuwe schoenen koopt, maar toch een echte man.