Aan mijn onbekende lezer,

De ober zegt geen woord. Schaamt hij zich voor zijn gebrekkige Engels, is hij van nature een zwijgzaam man, of heeft hij zijn dag niet? Op zijn revers zit een bordje: Tom, at your service . Zwijgend serveert Tom de vegetable massala. Zwijgend zet Tom een bordje met de rekening neer. Zwijgend incasseert hij het geld. Aanstaande en ik kijken hem verwachtingsvol aan: zal hij ons ten afscheid groeten? Maar Tom maakt zich zwijgend uit de voeten.

*

Een lokaal mobiel nummer, dat lijkt me handig. Bij een klein winkeltje met een reclamebord van Airtel op de gevel ga ik eens informeren. Ja, ze verkopen prepaid abonnementen. "Airtel is the best," zegt de verkoper hevig schommelend met zijn hoofd.
Daarvoor heb ik wel een kopie van mijn paspoort en twee pasfoto's nodig - kwestie van administratie. De hitte is drukkend en ik heb honger, maar de verkoper is onverbiddelijk: zonder de documenten gaat het feest niet door.
Na een kwartier zoeken heb ik een fotowinkel gevonden waar ze ook kopieën maken. Het is tien voor drie in de middag, maar de fotograaf is niet aanwezig. Pauze. "Wait ten minutes," zegt een van de zes familieleden achter de balie en wijst op een bankje dat buiten staat. Ik staar vanaf mijn wachtpost door de glazen deur.
Na tien minuten arriveert een man in een synthetisch pak die door de deur verdwijnt. Dat moet de fotograaf zijn. Als ik mij van mijn bankje losweek en de winkeldeur openduw, schudt de baliejongen zijn hoofd: "Two more minutes."
Maar dan is de fotograaf er toch echt klaar voor. De schoenen moeten uit. Boven heeft hij stropdassen en nette jasjes klaarhangen, voor klanten die voornaam op de foto willen. Beneden zetten drie zussen van de baliebeheerder zich ondertussen aan het kopiëren van mijn paspoort. Na twintig minuten sta ik weer buiten. De foto's zijn geslaagd en nogal intens van kleur. Bij het winkeltje moet ik een lang formulier invullen, de verkoper zet een paar ferme stempels en dan is het zover: ik heb een lokaal nummer.

*

Het is vandaag een Tom-dag. De riksja-rijder aan wie we de weg vragen, staart heel lang op het papiertje met het adres dat we hem hebben aangereikt. Zijn voorhoofd fronst alsof hij een staatsgeheim bestudeert. Ik begin te vermoeden dat hij niet kan lezen. Als ik probeer te verduidelijken waar we heen willen, knikkebolt hij vertwijfeld. Dan lijkt hij het licht te zien, duikt in zijn zwart-gele kar en draait aan een knopje. Tom Jones knalt door de straat. Sexbom, sexbom, you're a sexbom! Grijnzend kijkt hij ons aan. We steken onze duimen in de lucht. De taal van Tom Jones is internationaal. Dan wijst de riksja-rijder vagelijk voor zich uit. Almaar rechtdoor, dan komen we er vanzelf.

*

Zojuist ontving ik een automatische sms van Airtel: als ik niet binnen 48 uur de benodigde papieren aflever, zal mijn nummer automatisch worden afgesloten. Wat is er gebeurd met mijn pasfoto's, de kopie van mijn paspoort, het volgestempelde formulier? Er moet iets mis zijn gegaan. Ik doe verwoede pogingen het lot te keren. Twee dagen later is mijn nummer definitief afgesloten. Het systeem wint altijd. At your service.