ilse delange:
'ik ben het gevecht met mezelf aangegaan'

Haar nieuwe cd heet niet voor niets Clean up. Zangeres Ilse DeLange (25) heeft grote schoonmaak gehouden. En o ja, ze wil Amerika alsnog veroveren.

Je nieuwe cd heeft weinig met country te maken. Toch word je nog altijd als countryzangeres gezien. Vervelend?
"Dat is natuurlijk één van de redenen dat mijn eerste album uiteindelijk niet is uitgebracht in Amerika. Ik moest van de platenbazen daar samen gaan werken met dezelfde producers als countryzangeres Faith Hill en ik moest die sound overnemen. Maar ik wilde Ilse DeLange zijn, niet Faith Hill. Als ik akkoord was gegaan, was die plaat misschien wél in Amerika uitgekomen. Toch heb ik er absoluut geen spijt van. Ik wil mezelf blijven, wat betekent dat ik de ene dag een countrynummer schrijf en de andere dag een rocknummer."

Je komt bescheiden over. Een zangeres als Anouk die roept hoe briljant ze is, krijgt veel meer aandacht. Misschien moet je ook wat harder roepen?
"Ik ga geen dingen doen die niet bij mijn karakter passen, omdat dat me wel eens publiciteit zou kunnen opleveren. Belachelijk vind ik dat. Er hangt een bepaalde mystiek om Anouk heen die ik super interessant vind. Natuurlijk denk ik wel eens: had ik die mystiek maar. Ik ben nou eenmaal niet zo. De woorden die zij gebruikt in interviews, roep ik ook wel eens. Maar niet tijdens een interview! "

Terwijl je zonder overdrijving kunt roepen: ik heb veel talent en ik ben goed genoeg om Amerika te veroveren.
"Daar geloof ik ook in. In Twente zeg je dat alleen niet van jezelf. Dat heet pochen. Kijk, ik heb een bepaalde bewustheid en zelfverzekerdheid in mij waardoor ik voel en ook geloof dat het moet kunnen. Maar ik ben geen schreeuwer, de inhoud moet het doen. De muziek."

Bescheidenheid is ook een manier om in de luwte te blijven.
"Er wordt vaak tegen me gezegd: 'Als je een ster wilt zijn, moet je je ook als een ster gedragen'. (lacht:) Nou, als het vereiste is dat ik me arrogant gedraag, dan wordt het niks met mij. Maar ik weet heel goed wat ik wil en ik ben op zoek naar de mogelijkheden. Ik probeer in het groot te denken. Ik zou ook kunnen zeggen: we brengen een cd uit in Nederland, doen een paar persdagen, hartstikke mooi. Nee, ik wil verder. Dus vlieg ik regelmatig naar Amerika, probeer ik daar een netwerk op te bouwen, probeer ik de beste muzikanten ter wereld op mijn album te krijgen. Ik wil er alles voor doen, maar op mijn manier. Ik ga geen dealtjes sluiten die ik niet zie zitten, het moet goed voelen."

Als je zover wilt komen moet je het gevecht met jezelf echt aangaan. Durf je dat?
"Met dit album heb ik dat gedaan. Vorig jaar maart dacht ik: ik zeg wel altijd dat ik mezelf verder wil ontwikkelen, maar dan moet ik dat verdorie ook doen. Voor het eerst heb ik alle nummers op de plaat zelf geschreven. Het was een behoorlijk emotionele periode, met veel twijfels. Van hoog op een berg tot in een diep dal. Soms zat ik vol zelfvertrouwen: o man, dit nummer is gewoon te gek, ik weet het zéker. Liet ik het aan iemand horen, veel te vroeg natuurlijk - want het was nog helemaal niet af en klonk waarschijnlijk als een drol. Zei diegene: 'Ja, wel leuk'. Het is dus helemaal niks, zie je wel, dacht ik dan meteen. Die emoties gingen echt alle kanten op, ik werd gek van mezelf. Toen ik de nummers opgenomen had en ze uiteindelijk allemaal nog eens hoorde, raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ze goed waren. Deze liedjes hebben inhoud, ze gaan over dingen die ik heb meegemaakt de afgelopen jaren en die niet altijd even leuk zijn geweest. Ik nam maar aan dat anderen betere nummers schreven dan ik. Lekker makkelijk, als ik erop terugkijk."

Geweldig gevoel hè, als je die twijfels overwint?
Stralend: "Ik moet zeggen dat dat een openbaring is voor mezelf. Ik ben er best trots op dat ik dat heb gedaan. Het dringt nu tot me door: deze plaat gaat over mezelf. Cool!"

In het nummer Machine People zing je over mensen die niet te vertrouwen zijn en je belazeren. Ook autobiografisch?
"Inderdaad. Daar gaan veel nummers op de cd over. Ik wist niks toen ik met de muziekindustrie te maken kreeg, stopte al mijn vertrouwen in mensen die me door anderen waren aanbevolen. Die bleken keihard hun beloftes niet na te komen en dat was zó'n ontgoocheling. Het frustreert me. Voor mij gaat het om de muziek, maar dat is natuurlijk een super naïeve gedachte. Toen ik in Amerika zat voor deze cd heb ik geprobeerd om in de traditie van Nashville te schrijven. Dat betekent dat je 's ochtends om tien uur naar een kamertje gaat met hoogstens één raam erin en er om vijf uur weer uitkomt. Zat ik daar: oké, tien uur: creatief! De publisher staat je aan het eind van de dag met grote ogen aan te kijken, omdat hij hoopt dat je een hit hebt geschreven. Ik kon dat totaal niet, vond het verschrikkelijk. Uiteindelijk ben ik er helemaal vanaf gestapt en heb ik het op mijn manier gedaan."

Ben je veranderd?
"Een paar jaar terug liet ik dingen langer aanrommelen, puur omdat ik bang was om anderen te kwetsen. Daar ben ik zelfverzekerder in geworden. Als iets me niet lekker zit, ga ik er eerder op in dan vroeger en neem ik een beslissing die beter is voor mezelf. Ik kan wel proberen om het ieder ander naar de zin te maken, maar daar word ik zelf niet altijd happy van."

© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl
Op de inhoud van deze site berust copyright, niets van de inhoud van deze website mag zonder de uitdrukkelijke toestemming
van de auteur of haar vertegenwoordigers worden overgenomen op wat voor manier of in welke vorm dan ook.
Dit artikel is eerder verschenen in Marie Claire.