actrice maryam hassouni: 'ik ben iets te goed geïntegreerd, geloof ik'

Maryam Hassouni, onthoud die naam. Deze getalenteerd actrice, pas 22 jaar, is verkozen tot één van de negen Shooting Stars, wat wel eens de grote internationale doorbraak zou kunnen betekenen. Verliefd is ze nog nooit geweest, ze behaalde de blauwe band tae kwondo, heeft een hekel aan winkelen en noemt zichzelf saai. Van deze eigenzinnige persoon wilde Viva meer weten. Gaat ze Carice van Houten achterna?

Op haar 22 ste is ze een veteraan. Maryam Hassouni acteert al zeven jaar. De Nederlands-Marokkaanse werd bekend met de tv-serie Dunya en Desie. Ze begon aan een HBO-studie Museologie, maar stapte over naar de universiteit om Rechten te studeren. Nu is ze, samen met negen anderen, uitverkozen tot Shooting Star, wat betekent dat ze zich in Berlijn aan de internationale pers mag presenteren. Ze heeft een Nederlandse en een Amerikaanse agent, doet de ene na de andere internationale auditie voor grote Hollywoodfilms. Al een paar keer zat ze bij de laatste twee, maar tot nu toe ging de hoofdrol net aan haar neus voorbij. Kwestie van geduld. En van zelfvertrouwen.

Lijkt me de hel, als Shooting Star naar Berlijn. Lekker spontaan doen, terwijl je weet dat iedereen op je let.
"Ik acteer al vanaf mijn vijftiende en heb kunnen leren daar mee om te gaan, daar mijn rust in te vinden. Het zal moeilijk worden in Berlijn omdat iedereen de hele dag op me gefocust is. Natuurlijk zijn er momenten dat ik in paniek raak, zenuwachtig word, maar het lukt me dan toch wel weer om controle over mezelf te krijgen. Natuurlijk hoop ik dat anderen wat in me zien, dat ik opval in Berlijn, maar ik ga niet alles doen om op te vallen. Ik wil wel dicht bij mezelf blijven."

Lig je wakker van zo'n perspresentatie of slaap je door alle stress heen?  
"Ik lig wakker. Als ik de volgende dag iets belangrijks heb, ga ik sowieso in bed alles na wat ik moet doen: oké, morgen sta ik op en dan ga ik eerst douchen, ontbijten en dan dit en dat en dat. Ik heb het vooral als ik een belangrijke scène in een film moet spelen. Ik ben heel perfectionistisch, alles moet goed zijn. Als ik een filmrol krijg, ben ik honderd procent voorbereid."

Om je Engels te perfectioneren heb je een stoomcursus gedaan in Cambridge. Heb je jezelf al zo'n fijn Brits accent aangemeten?
"Dat niet helaas, ik praat nog altijd met een Nederlands accent. Ik heb die cursus gedaan om me zekerder te voelen, zodat ik durf te praten en fouten te maken."

Ik las dat je een internationale auditie verpest hebt doordat je zo onzeker was over je Engels.
"Het spel ging goed, ik had de tekst goed voorbereid. Maar een auditie bestaat niet alleen uit tekst, dat is misschien tien minuten en de twintig overige minuten moet je praten met de castingdirector . Ik was zo onzeker over mijn Engels dat ik allemaal gebarentaal gebruikte, ik ging met handen en voeten praten om mezelf duidelijk te maken. En ik ging giechelen uit onzekerheid, waardoor ik overkwam als een meisje van zes. Aangezien ze op zoek waren naar een volwassen vrouw was dat niet zo handig. Na afloop had ik er een dubbel gevoel over. De auditie zelf had ik wel goed gedaan, dat wist ik, maar alles er omheen was gewoon een comedy . In Nederland speel ik volwassen, sterke vrouwen, jammer dat ik die kant van mezelf niet in een andere taal kan laten zien."

Om welke film ging het?
"Dat kan ik helaas niet zeggen, maar het was een grote film. Niet eens een B-film, en het ging om een hoofdrol. Ik heb inmiddels veel internationale audities gedaan, ook voor hoofdrollen. Maar ik ga er niet vanuit dat ik een rol krijg, de concurrentie is wereldwijd zoveel sterker dan hier in Nederland. Er is altijd wel een actrice die beter is dan ik."

Je bent slim, knap, kunt goed acteren... Zoveel talent wekt al gauw jaloezie op. Heb je last van jaloerse reacties?
"We zijn allemaal zo gefocust op anderen, zo snel geneigd daar een oordeel, een méning over te hebben dat we vergeten naar onszelf te kijken. Ik denk dat dat een manier is om jezelf te ontvluchten en echt na te denken over jezelf. Jaloezie vind ik moeilijk om mee om te gaan. Ik weet nog steeds niet of ik die ander met zijn jaloerse gedrag moet confronteren, of het juist moet negeren. Moet ik boos worden over bepaalde opmerkingen, of moet ik denken: laat maar? Ik kan ook jaloers zijn, dat zit in ieder mens. Je hebt twee soorten jaloezie. De jaloezie waarbij je denkt: wauw, dat wil ik ook, wat kun je dat goed. In dat geval kun je wat van elkaar leren. 'Liever ik dan dat jij het bent', dat is de jaloezie waar ik bang voor ben. Als je de plek van een ander wilt innemen, in plaats van hetzelfde bereiken, wordt jaloezie echt naar."

Iedere ouder wil dat zijn kind advocaat of arts wordt. Ben je Rechten gaan studeren om de ideale dochter te zijn?
(Lacht.) "Mijn ouders willen wel dat ik studeer, maar wát, dat moet ik zelf weten. Ik wilde me graag met mensenrechten bezighouden en een studie Rechten leek me een manier om dat te bereiken. Geef mij een stapel boeken, dan ga ik lekker lezen, verbanden leggen, de stof proberen te begrijpen. Ik kan serieus en nadenkend zijn, maar ik heb ook die kunstzinnige kant. Ik spring continu van het acteren naar het serieuze, die twee kanten strijden met elkaar. Een paar maanden geleden heb ik mijn studie stopgezet. Ik leidde twee ingewikkelde levens naast elkaar. Rechten is niet een studie die je er even naast doet en acteren kost ook veel energie. Ik móest gewoon een keuze maken en heb besloten mijn passie achterna te gaan. Soms ben ik daar gelukkig mee omdat ik de ballen heb mijn droom na te jagen. En soms ben ik ongelukkig, dan word ik ongeduldig, vraag ik me af: wanneer komt het nou?"

Ben je bang dat de grote doorbraak er niet gaat komen?
"Misschien dat het al voorbij ís, het acteren. Dat is mijn angst. Soms heb ik het gevoel dat ik mijn hoogtepunt al bereikt heb. Omdat het al heel lang stil ligt, eigenlijk."

Wat eerlijk van je om dat te zeggen.
"Ik vraag me de laatste tijd af of mijn kans nog wel komt. Het is een onzeker vak, je moet er vertrouwen in hebben dat het gaat lukken. Ik vind dat moeilijk, denk op momenten van onzekerheid: had ik nou nog maar mijn Rechtenstudie. Ik vond het leuk om te leren, heb er altijd plezier in gehad om naar school te gaan. Ik werk graag hard, dat geeft mij het gevoel dat ik een waardig mens ben. Als ik niets doe, voel ik me niets waard. Dan vraag ik me af wat ik toevoeg aan de wereld, aan de mensen om mij heen en aan mezelf. Door bezig te zijn voel ik me nuttig."

Je bent een rascalvinist.
"Ja, ik ben iets te goed geïntegreerd, geloof ik. Ik ben liever moe doordat ik hard heb gewerkt dan doordat ik niets doe - want daar word ik ook moe van, alleen op een andere manier. Zo voelde ik me de laatste tijd, al begin ik er weer een beetje uit te komen."

Wil je Carice van Houten achterna?
"Ik ben nuchter, maar durf wel te dromen. Ik vind het heel knap wat Carice gedaan heeft, zij speelt zo veel mooie rollen en werkt zo hard. Natuurlijk wil ik dat ook, fulltime actrice zijn. Die buitenlandse audities zijn op mijn pad gekomen en ik grijp   mijn kans nu het zover is gekomen. In de afgelopen maanden kreeg ik drie hoofdrollen aangeboden, in twee Nederlandse en een buitenlandse film, maar ik vond het script te slecht. Ik dacht: hoe durf je zoiets te maken? Ik ben nu bijna een jaar werkloos en toch heb ik nee gezegd omdat het niet de verhalen zijn die ik wil vertellen. Het gaat mij niet alleen om de rol, maar ook om de boodschap die wordt uitgedragen. Ik heb geen zin om in een film te spelen waarin weer eens wordt verteld hoe kut de multiculturele samenleving is. Dat weten we nou wel. En ik moet er niet aan denken om een film te promoten waar ik niet in geloof, dan word ik helemaal gek."

Waarom ben je niet naar de toneelschool gegaan?
"Ik durfde niet. Ik hoorde dat je daar auditie voor moet doen en dat de selectie streng is. Ik was zeventien destijds, net klaar met de havo. Ik was veel te laf om auditie te doen. Straks zouden mensen die er verstand van hadden tegen me zeggen dat ik geen actrice kon worden en dat ik beter iets anders kon gaan doen. Dat leek me zo dodelijk dat ik er vanaf heb gezien."

Terwijl je ondertussen wel auditie voor grote Hollywoodfilms durft te doen.
(Lacht) "Ik ben nu vijf jaar verder, dat scheelt. Ik ben nog steeds jong, maar niet meer zo piepjong."

Je hebt de blauwe band taekwondo. Wat trekt je zo aan in die sport?
"De allereerste film die ik gezien heb is Enter the Dragon van Bruce Lee. Ik was nog heel jong, drie of vier. Sindsdien heb ik die film talloze keren gezien. Ik wilde Bruce Lee zijn, ik vond hem geweldig. Ik heb heel lang een poster van hem boven mijn bed gehad. Door hem ben ik in vechtkunst en in aziatische cultuur geïnteresseerd geraakt. Tae Kwondo is niet zomaar iemand in elkaar timmeren, zoals bij kickboksen. Er gaat een hele cultuur achter schuil en het ziet er prachtig uit."

Je lijkt me iemand die geen alcohol of drugs gebruikt. Je wilt de controle houden, of heb ik het helemaal mis?
"Ik ben eigenlijk heel saai. Ik ga nooit uit, kan daar geen plezier in vinden. Een beetje dronken dansen tot diep in de nacht? Nou nee, dansen doe ik liever thuis en aan alcohol heb ik geen behoefte. Blowen heb ik geprobeerd, maar daar viel ik van in slaap. In tijdschriften lees ik al die verhalen over lifestyle , over hoe je als hippe meid moet leven. Zo ben ik totaal niet. Alsof je pas een geëmancipeerde vrouw bent als je dat allemaal doet en bent. Vroeger deed ik vaak dingen die ik niet leuk vond, omdat het van me werd verwacht of omdat ik dacht dat het zo hoorde. Maar dat vreet aan je, je wordt daar alleen maar ongelukkig van. Nu zit ik lekker met mijn vriendinnen thuis aan de kruidenthee. We filosoferen eigenlijk alleen maar over de zin van het leven, dat is wat wij doen, urenlang. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat we het nog steeds niet weten."

Ik denk dat veel leeftijdsgenoten die hele nachten uitgaan dat diep in hun hart ook niet leuk vinden, alleen geven ze dat niet aan zichzelf toe. Ze staan ver af van wat ze werkelijk belangrijk vinden.
"Ja, dat geldt ook voor de complete lifestyle die je wordt voorgeschoteld: waar je uiteten moet gaan, welke merken je moet dragen, hoe je huis eruit moet zien, dat je schoenen dezelfde kleur moeten hebben als je oogschaduw... Als je dat doet en draagt en koopt, word je gelukkig - althans, die suggestie wordt gewekt. Maar als je zelf nadenkt over wat je wilt, kun je op een eenvoudige manier gelukkig worden. Ik vind dat kinderen van jongs af aan filosofieles zouden moeten krijgen om ze te leren nadenken."

'Shoppen' is een doel op zich geworden van veel meiden. Je gaat niet meer winkelen omdat je een nieuwe jas nodig hebt of een paar sokken, maar om íets te kopen, wat dan ook.
"Dat lijkt me zo vermoeiend. Ik zou dat niet eens kunnen, ik denk dat ik dan binnen drie weken een burn out heb als ik continu iets nieuws moet hebben en voortdurend moet zorgen dat ik er pico bello uitzie. Ik zou gek worden! Onbewust denk je dat je een nieuw mens kan worden door dat product te kopen. We willen niet die koelkast, maar we willen het type vrouw zijn dat zo'n koelkast heeft. Als je daarin gaat geloven, raak je vervreemd van wie je echt bent. Heb je die koelkast eenmaal gekocht, dan ontdek je dat je eigenlijk nog steeds niet gelukkig bent. Natuurlijk laat ik me er ook wel eens toe verleiden om dingen te kopen als ik me ongelukkig voel - in mijn geval zijn dat stapels dvd's en cd's. Soms kom ik thuis met een dvd om te ontdekken dat ik die al heb, zo suf. Maar meestal ben ik wel eerlijk tegen mezelf, ik probeer wat anderen van me denken niet belangrijk te maken. Ik loop niet in bepaalde merken omdat dat hip is. Winkelen vind ik verschrikkelijk. Als ik iets moet kopen, ga ik in de ochtend om de drukte te vermijden en dan ren ik met een lijstje winkel in, winkel uit tot ik alles heb. In een uurtje ben ik klaar."

Ben je een einzelgänger?
"In de periode van mijn veertiende tot mijn 21 ste had ik maar twee mensen met wie ik sprak over mijn gevoelens: mijn moeder en een psycholoog. In die zeven jaar waren zij de enigen die wisten wat er in me omging. Ik ging wel goed met mijn klasgenoten om, maar had geen vriendinnen. De meiden uit mijn klas waren met heel andere dingen bezig: uitgaan, kleren, jongens. Ik kon met hen niet over mijn gevoel praten. Inmiddels heb ik een paar vriendinnen; ik kende ze nog van vroeger en heb nu weer contact met ze. Ze zijn op één hand te tellen, maar het is wel ware vriendschap. Ik ben eerlijk tegen mezelf en probeer op dezelfde manier eerlijk tegen hen te zijn. Verder ga ik nog altijd veel met mijn moeder om, ik kan erg met haar lachen en eindeloos kletsen. Mijn moeder is mijn beste vriendin."

Dat klinkt nogal eng, Maryam, beste vriendin zijn met je moeder.
(Lacht.) "Ik ben ook niet van deze tijd."

Valt die acteercarrière een beetje te combineren met de liefde?
"Ooo liefde, ja. Ik denk dat ik de komende honderd jaar geen man hoef. Ik heb het altijd al moeilijk gehad met mannen. Ik kan dat gewoon niet, zo'n stel zijn, krijg het daar helemaal benauwd van. Ik kan me ook niet inleven in een liefdesverhaal, van romantische comedy's ga ik over mijn nek. Volgens mij ben ik nog nooit verliefd geweest. Ik heb zelfs gedacht dat ik op vrouwen val, maar dat is het ook niet voor mij. Ik heb wel eens een relatie gehad, maar die duurde hoogstens drie maanden. Ik vind het vervelend en ik word er niet gelukkig van. Ik ben helemaal niet romantisch. Als een jongen mij leuk vindt en mij veel aandacht geeft, denk ik: ach, het is wel een schatje, laat ik het proberen. Maar na twee, drie weken weet ik alweer dat het niks voor mij is. Mannen hebben bepaalde verwachtingen van mij, ze denken dat ik een glamourleven leid, maar ik ben heel simpel en saai. Dus ja, met de liefde wordt het niet zoveel. Ik ben zelf nooit op zoek geweest, heb geen behoefte aan een man in mijn leven. Ik kan dagen alleen doorbrengen. Ik heb het fijn met mezelf."

Dus de happy single bestaat toch!
"Jazeker. Ik vind het raar dat veel meiden ongelukkig zijn omdat ze geen vriend hebben. Dat maakt me boos. Hoezo, denk ik dan, er zijn zoveel belangrijkere dingen dan dat."

(kadertje)

Maryam Hassouni was te zien in...
Dunya en Desie (televisieserie)
De Offers (televisiefilm)
Shouf shouf! (televisieserie)
Kicks (film)
Dunya en Desie in Marokko (film)
Anna (televisiefilm)

© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl
Op de inhoud van deze site berust copyright, niets van de inhoud van deze website mag zonder de uitdrukkelijke toestemming
van de auteur of haar vertegenwoordigers worden overgenomen op wat voor manier of in welke vorm dan ook.
Dit artikel is eerder verschenen in Viva.