Column Annemarie Postma (Algmeen Dagblad, 15 september 2005)

WOH

Ik wist niet dat ik het in me had, maar ik blijk een WOH'er. Het prototype zelfs, als ik schrijfsters Susan Smit en Siska Mulder, de initiatiefneemsters van een zojuist in het leven geroepen nieuwe beweging moet geloven. Nu ben ik een 'haan' van Chinees sterenbeeld, wat bekent dat ik graag opschep en zorgwekkend makkelijk te vleien ben. Maar, los daarvan, klonk de omschrijving van WOH buitengewoon hoopvol.

De Writers On Heels rekenen af met zaken waar nodig mee afgerekend moet worden. Met chicklit bijvoorbeeld, de zielloze, laffe urban fiction die louter uit effectbejag is geschreven. De heilig verklaarde herkenbaarheid wordt door WOH bij het vuilnis gezet. Ook bedanken ze er vriendelijk voor om op een barkruk in café De Pels diepzinnig in een glas rode wijn te staren, gehuld in een vaal, linnen colbert met opgestroopte mouwen. Hun boekenkast is even goed gevuld als hun walk-in closet. Ze weigeren te kiezen tussen inhoud en buitenkant, en vertrappen met hun hoge hakken het cliché van de tobbende schrijver.

Voor WOH'ers geen zwaarmoedige literatuur waarin weinig tot niets gebeurt, maar meeslepende, inzichtrijke boeken; in de eerste plaats vertellen zij een goed verhaal, dat (desgewenst) te denken geeft. Ook geen nadruk op jong en hip, maar op inhoud - in stíjl gebracht. Writers On Heels: inhoudelijk met een kanten randje. Het antwoord op chicklit. Boeken door, maar niet alleen vóór vrouwen.

Eindelijk. Altijd al willen weten wat ik ben; ik ben dus een WOH'er: Wheels & Heels, en op het punt om vanmiddag haar nieuwe boek te gaan signeren in boekhandel Donner. Aandacht, aandacht, aandacht. Vinden wij WOH'ers helemaal niet erg!