dansen op de vulkaan

«Mag ik nog even pissen?» Halina Reijn staat bovenaan de trap van De Theatercompagnie te wiebelen. De oververhitte persdame vindt het goed, maar blikt zenuwachtig op haar rooster - onderwijl fanatiek knabbelend op de in allerijl geleende lievelingspen van de Marie Claire journaliste. Stress! Wanneer die later voorzichtig naar haar - inmiddels verdwenen - pen informeert, wappert de persdame paniekerig met haar handen: ze heeft wel wat anders aan haar hoofd. «Waar is Jacqueline?! Waar is Jacqueline,» roept ze dramatisch. (De desbetreffende actrice blijkt eveneens op het toilet te bivakkeren.) Ondertussen draait een meterslange limousine rondjes op de gracht. Halina is met de fiets gekomen, maar zal straks in een stijlvolle, witte wagen met mini-bar en chauffeur op de première van de speelfilm Zus & zo arriveren.

Eerder die avond stuit de ingetogen Marie Claire fotografe bij binnenkomst op de borsten van Halina Reijn. Niet gehinderd door enige gêne staat de actrice geheel naakt in de kleedkamer van De Theatercompagnie. Waarom zou ze zich ook generen? Halina is prachtig, vertrouwd met haar eigen lichaam en dat van de andere acteurs. Ze trekt een lief, kort jurkje aan en kijkt blij naar zichzelf in de spiegel. Roze rouge-wangen, sterretjes-ogen, gebutste knieën. Meisje van 26. Mét glanzende carrière, laten we dat niet vergeten. In het tweede jaar van de Toneelschool werd ze al ontdekt door regisseur Theu Boermans en ingelijfd door zijn toneelgezelschap de Trust (nu De Theatercompagnie) - sindsdien bejubelen recensenten haar talent. Vorig jaar maakte ze indruk in het vier uur durende, controversiële toneelstuk Lulu . Ook op het podium bleek de hoofdrolspeelster zich zonder kleren met het grootste gemak te bewegen.

Naast de versleten bank staat een schoenendoos van Gucci. Zelf gekocht, want de eerste kledingsponsor moet zich nog aandienen. Halina wurmt zich in de hoge hakken en draaft op girafbenen door de kamer. Even later gaan ze weer uit. De panty gaat ook uit. En de onderbroek. Ze trekt een vleeskleurige variant aan tegen de doorkijk. Doet een poging haar nagels te lakken, maar besluit na wat geklodder dat de visagist deze schone taak op zich mag nemen.

«Voor jullie,» schuift ze haar champagne door naar de gasten. Ze aait, omhelst, kust en knuffelt. Helpt regisseuse Paula van der Oest in haar strakke jurk en zegt gul: «Wat heb je toch een mooi figuurtje.» Even later moet ze samen met Paula voor de camera van Hart van Nederland . De interviewster heeft bedacht dat het leuk is als ze zich 'lekker spontaan' opmaken voor de spiegel. Halina voert de act moeiteloos op en beantwoordt onderwijl cliché-vragen over haar rol in de film. Halverwege een zin breekt de chagrijnige cameraman in: de scène moet over, de voorspelbare vraag nogmaals beantwoord. Het humeur van Halina lijdt er niet onder.

Ze zijn er allemaal. Kim en Jacob en Theu en Monic en Paula en later ook Carice. (Van Kooten, Derwig, Boermans, Hendrickx, Van der Oest en Van Houten, maar hé, dat spreekt voor zich.) «Hoe kom je toch aan die prachtige kuiten, Kim?» roept Halina complimenteus. «Gehockeyd vroeger,» verklaart de actrice, terwijl zij ze illustratief spant. Kim heeft geen rol in Zus & zo, maar haar vriend Jacob Derwig wel. Verliefd plukken de twee aan elkaar. Ondertussen bouwt de kapper - excuus, hairstylist - een ingewikkeld torentje op Halina's hoofd. Het gezelschap leunt achterover, kijkt nog eens in de spiegel.

Alleen de persdame eet van de zenuwen zowat haar sigaret op. Zij heeft de zware taak om de acteurs volgens schema naar de limousine te dirigeren. Pas over twee uur is het zover, maar de gedachte maakt haar nu al kortademig. Haar hoofd heeft de kleur van een aardbei. Ze drentelt doelloos heen en weer, terwijl een geforceerde glimlach haar gespannen gelaat in tweeën splijt. Wanneer haar mobiele telefoon gaat, meldt ze zich geschrokken: «Hallo?!» Haar gezicht neemt nu de tint aan van een overrijpe aardbei, maar niemand merkt het meer op.

«Dat meen je niet! Het is niet waar,» hapt ze naar adem.

«Prachtig,» roept Halina ondertussen onbekommerd, doelend op haar kunstige kapsel. En in één adem door tegen Kim van Kooten, die een flamboyante, rode jurk draagt met bijpassende lippenstift: «Hé Kimmie! Wat zie je er flitsend uit.»

De persdame leunt tegen de tafel en fluistert tegen de Marie Claire journaliste: «Pim Fortuyn is neergeschoten.» Ze trekt een professioneel hoofd. Samenzweerderig: «Zeg maar niets, anders verpesten we de avond.» De persstilte duurt welgeteld drie minuten, dan gaat de telefoon van Paula van der Oest en knalt het nieuws alsnog door de kleedkamer. Is hij zwaargewond, in levensgevaar? Even later komt het definitieve bericht mobiel binnen: de politicus is dood.

«Wat zielig,» zegt Halina sip, terwijl de visagist onverstoorbaar door poedert. «Zou je dat voelen, als je wordt neergeschoten? Of ben je dan meteen weg?» Televisie is er niet in het pand van De Theatercompagnie en geen van de acteurs maakt aanstalten om elders een beeldbuis op te zoeken. De hairstylist geeft zijn mening over 'Pims politiek', maar niemand reageert. Ongemakkelijke stilte.

Desalniettemin rijdt ruim een uur later de witte limousine voor. Volgens schema. Halina en Kim stralen, zwaaien, giechelen. De meterslange wagen zoeft geblindeerd voorbij en het Marie Claire team zet per tweewieler de achtervolging in - vijf minuten fietsen naar filmtheater Tuschinski.

Vanuit hun eigen loge zien de acteurs zichzelf op het witte doek. De gerestaureerde art deco filmzaal uit 1921 heeft de allure die past bij een première. Verwarrende verwikkelingen, geestige momenten en een happy end: een film om vrolijk van te worden. Halina speelt de charmante, energieke Bo, een rol die haar op het lijf geschreven lijkt. Na de voorstelling danst ze op haar hoge hakken naar voren, samen met de andere acteurs neemt ze het applaus in ontvangst. Bravo!  

De gasten stromen de foyer in; door de drukte is het moeizaam manoeuvreren. Luxe hapjes en drankjes. Vrolijke muziek, dat ook. Wat een leuke film - geweldig - fantastisch. Wrapje in de ene hand, glaasje in de andere hand en genieten maar. Pim Fortuyn vermoord? Hoe kom je daar nu bij? Een paar uur eerder is de politicus in alle eenzaamheid op een grauwe parkeerplaats gestorven. Maar vanavond doen we net of zijn dood nooit heeft plaatsgevonden. Want vanavond, dames en heren, is het feest. Champagne!

Halina wrikt zich behendig los uit de omhelzing van een leger oude mannen in geleende smokings. Ze willen allemaal aan haar zitten, voelen en snuffelen, alsof ze een pop is waarmee je kunt spelen wanneer je maar wilt. Een agressieve Ken met te zwart geverfd haar en een flinke slok op doet een greep naar haar slanke middel. Hij bralt iets onverstaanbaars en Halina lacht vriendelijk, tot ze doorheeft dat hij een oneerbaar voorstel doet. «Ik dacht: ik zal hem wel kennen,» zegt ze schouderophalend. Om weer weg te dansen naar haar vriendinnen, met wie ze op de foto gaat. Smile!

Haar moeder kijkt haar trots na, neemt nog een garnaal en toont een tijdschrift met een artikel over haar dochter: «Ik probeer zoveel mogelijk te bewaren.» Even later wordt ze, geheel volgens de acteurs-code, door Carice van Houten uitvoerig over haar rug geaaid. Halina neemt charmant complimenten in ontvangst en weet met haar brede lach alle omstanders voor zich te winnen. Hartelijk strooit ze met lieve woorden, ook het Marie Claire team wordt ruim bedeeld. «Waar waren jullie nou?» roept ze blij, nadat we elkaar even uit het oog zijn verloren.

Petje af. Halina Reijn speelt de rol van Halina Reijn met verve. Ongekunsteld - ongecompliceerd - ontwapenend - ontroerend, zou de lovende recensie luiden. Dichter kan een actrice de werkelijkheid niet naderen. Zij is een natuurtalent.

Straks, als ze thuiskomt, schopt Halina haar hoge hakken uit en wurmt ze zich uit haar panty. De vleeskleurige onderbroek belandt op de grond. Met opgetrokken knieën nestelt ze zich op de bank, waarbij haar feestjurk omhoog kruipt tot boven haar navel. Zo blijft ze even zitten, de stemmen van de gasten nog nagalmend in haar hoofd. Het is stil in huis. Automatisch vindt haar hand de afstandsbediening onder het kussen van de bank. De televisie gaat aan. Een grauwe parkeerplaats vult het beeld.

© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl
Op de inhoud van deze site berust copyright, niets van de inhoud van deze website mag zonder de uitdrukkelijke toestemming
van de auteur of haar vertegenwoordigers worden overgenomen op wat voor manier of in welke vorm dan ook.
Dit artikel is eerder verschenen in Marie Claire.