Proloog uit Zus Wanneer was het moment? Nu? Dertig jaar geleden werd ik op het meest vervloekte dagdeel van de week geboren: maandagmorgen. Mijn moeder had zo hard geperst dat ze bijna bewusteloos raakte. De dienstdoende arts in het ziekenhuis ontdekte net op tijd dat ik klem zat met mijn schouder en trok me met geweld naar buiten. Verfrommeld, rood aangelopen van benauwdheid kwam ik ter wereld. Terwijl mijn moeder van vermoeidheid wegzakte, greep mijn vader zijn kans en vernoemde me naar zijn oudtante Annie. Zo werd ik Annie Woud; ik haatte mijn naam vanaf het moment dat ik kon praten. Een magere start die niet veel goeds beloofde. En toch: wie zei dat ik geen zondagskind kon zijn? Mensen waren in staat om te veranderen, ík was in staat om te veranderen. Ik moest alleen nog even wennen aan het idee. Het was alsof ik al die jaren in een vliegtuig rondjes had gedraaid boven de aarde en nu eindelijk de parachutesprong durfde te wagen. Wat had ik veel gemist. Ik was dertig jaar, verdomme: geen meisje meer, maar een vrouw. Waar was ik al die tijd nou eigenlijk bang voor geweest? Ik begreep niet waarom ik zo lang had gewacht. Ik voelde me niet altijd zo sterk, eerlijk gezegd. Ik had niemand meer om mij achter te verschuilen en die gedachte boezemde me angst in. Diep in mij zong een zeurderig stemmetje: je kunt het niet, je durft het nooit. (Aanzwellende violen.) En het achtergrondkoor zette het refrein in: je bent Annie Woud, vergeet dat niet! Met al mijn kracht probeerde ik mijn innerlijke plaaggeest het zwijgen op te leggen. Ik had er goed over nagedacht. In aanvang zou het kunstmatig voelen, onecht, maar dat ging vanzelf over. Om te beginnen moest ik de omstandigheden veranderen. De breuk zou radicaal zijn en definitief. Ik droomde vaak over wolken, de laatste tijd. Ik zag ze vanaf grote hoogte, als ik ze probeerde te volgen met mijn ogen werd ik duizelig. Steeds weer nieuwe slierten wit waaiden in razend tempo voorbij. En de wind! Hij trok aan me, zoog, bulderde. Gek genoeg voelde ik geen angst. Ik stelde me voor dat mijn oude ik met bange ogen toekeek, terwijl ik vol vertrouwen in de deuropening van het vliegtuig stond. Het was een beeld dat me beviel. Als ik aan die kleine, angstige Annie dacht, kreeg ik bijna medelijden. Zij was iemand die ik ooit goed had gekend, maar nu leek ze een vreemde voor me. Ik geef het toe. De waarheid was dat ik haar niet langer wilde kennen.
|
Paperback, 208 pag.
|
© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl
Op de inhoud van deze site berust copyright, niets van de inhoud van deze website mag zonder de uitdrukkelijke toestemming
van de auteur of haar vertegenwoordigers worden overgenomen op wat voor manier of in welke vorm dan ook.